Ամերիկահայ գործարար Արամ Տեր-Մարտիրոսյանը՝ հայ-ամերիկյան տնտեսական համագործակցության և Հայաստանում արդյունաբերությունը զարգացնելու մասին

27.11.2024, ԼՈՍ ԱՆՋԵԼԵՍ, ԱՇՈՏ ՊՈՂՈՍՅԱՆ

https://video.wixstatic.com/video/2a80db_7abd73356c8748ce83b4e8217010d6b0/360p/mp4/file.mp4

Արամ Տեր-Մարտիրոսյանը հայի փայլուն օրինակ է, ով ԱՄՆ-ում զգալի բարձունքների հասնելով, մնաց հայրենիքին նվիրված։ Ավելի քան 30 տարի առաջ նա հեռացավ Երևանից՝ մեկնելով արտասահման՝ նոր հնարավորություններ փնտրելու։ Սակայն, չնայած Հայաստանից հեռու անցկացրած երկար տարիներին, նրա կապը հայրենի հողի հետ չթուլացավ։ Ընդհակառակը, Արամը դարձավ Հայաստանի ՏՏ ոլորտի զարգացման գործում նշանակալի ներդրում ունեցողներից մեկը՝ հիմնելով հաջողակ ընկերություն, որն օգնում է Հայաստանին քայլել տեխնոլոգիական առաջընթացին համընթաց։

Ի՞նչն է Արամ Տեր-Մարտիրոսյանին դարձնում եզակի կերպար հայկական սփյուռքի մեջ։ Դա, առաջին հերթին, նրա անսահման մտահոգությունն է Հայաստանի ապագայի նկատմամբ և ցանկությունը համախմբելու երկրից դուրս ապրող հայերին՝ օգնելու իրենց ժողովրդին։ Արամը համոզված է, որ հայության ինտելեկտուալ էլիտան, հատկապես ամերիկյան առաջատար ընկերությունների ինժեներներն ու մասնագետները, կարող են օգնել Հայաստանին հաղթահարել ճգնաժամը։ Նա լուծումը տեսնում է սեփական ռազմական արդյունաբերության ստեղծման մեջ, որպեսզի երկիրն այլևս չհայտնվի նվաստացած ու անօգնական վիճակում, ինչպես եղավ վերջին տարիներին։

Սակայն այս գաղափարների իրականացման ճանապարհը զավեշտալի խոչընդոտների է հանդիպում Հայաստանում: Լուսավոր նախաձեռնությունները խանդավառությամբ դիմավորելու փոխարեն հայկական իշխանության մեջ գտնվողները տարիներ շարունակ պարզապես չեն հասկացել՝ ինչ է իրենց առաջարկվում։ Եվ այս թյուրիմացությունների շղթան, հայրենի իշխանությունների կողմից աջակցության բացակայությունը խորը ցավ են Արամի համար։

«Զրույցներ հայության մասին» շարքում նա կիսվում է Հայաստանի ճակատագրի վերաբերյալ իր մտահոգությամբ՝ պատմելով, թե ինչպես է իրեն տանջում անտարբերությունն ու երկրի վերականգնման ու զարգացման համար կարևոր քայլեր անելու անկարողությունը։

Արամ Տեր-Մարտիրոսյանը պարզապես ինժեներ չէ, նա նրանց ձայնն է, ովքեր տեսնում են Հայաստանի ներուժը և հավատում են դրա ապագային, նույնիսկ երբ երկիրը ինքը միշտ չէ, որ պատրաստ է ընդունելու այդ տեսլականները։