top of page

Ինչո՞ւ մենք ընտրեցինք Արցախի մահը

28.09.2023



Արցախի համար հնարավոր 10 տարբերակից կանգ առանք մահվան տարբերակի վրա:


1988-ին մենք կարող էինք ԼՂԻՄ-ի համար ստանալ հանրապետության կարգավիճակ: Ասացինք՝ քիչ է:


1997-ին մենք կարող էինք Արցախը և Լաչինը՝ միասին՝ 6.2 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքով պահել որպես ՀՀ-ի շարունակություն և կունենայինք ՀՀ, որտեղով կանցնեին խողովակաշարեր, երկաթուղիներ, բայց ռազմապետական հեղաշրջման խմբակին՝ Սերժ, Քոչարյան, Վազգեն, Սամո, Արկադիա, Եսայան, Օսկանյան, պետք էր իշխանություն, փող ու փառք.... այլ ոչ անվտանգ Արցախ և ՀՀ:


1998-2018թթ Քոչարյանի ու Սերժի վարչակարգը բարգավաճեց, նրանց համար չկար Արցախի հարց, ասում էին՝ Արցախի հարցը լուծված է:


2018-ից հետո Փաշինյանը, ունենալով լեգիտիմության մեծ պաշար, փոխանակ վերադառնալու ցավալի ու արժանապատիվ կարգավորման, գնաց արկածախնդրության և մեզ բերեց 44-օրյա աղետ: Հենց նա է թիվ 1 պատասխանատուն և Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը:


2020թ նոյեմբերի 9-ի թղթի հետ կարող էինք ավելի հոգատար լինել, բայց անվանեցինք կապիտուլյացիա ու կապիտուլյանտ, նպատակը Նիկոլին հեռացնելն էր:


2023թ օգոստոսին դեռ կարող էինք, թեկուզ առանց կարգավիճակի, հայերին պահել իրենց բնօրրանում, բայց Քոչարյան-Սերժ-Արկադիա-Բակո խմբակը հեղաշրջում իրականացրեց Արցախում:


Այսօր այդ խմբակի ներկայացուցիչ Շահրամանյանը ստորագրել է Արցախը լուծարելու հրամանագիր:


Եթե 30 տարիներին մեր փոխարեն բանակցեր երրորդ պետություն, հավանաբար այսպիսի անպատվաբեր, ստորացնող ավարտի չէինք հասնի:


Մահ կամ ազատություն. մենք չտեսանք այլ տարբերակներ:


Մենք ընտրեցինք մահը:


Թաթուլ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

ԱՄՆ-ում բուժվող Պարգև Սրբազանը՝ տարօրինակ պատերազմի, չկոտրվելու, պատմության ու ապագայի մասին

bottom of page