Ինչո՞ւ մենք ընտրեցինք Արցախի մահը

28.09.2023

Արցախի համար հնարավոր 10 տարբերակից կանգ առանք մահվան տարբերակի վրա:

1988-ին մենք կարող էինք ԼՂԻՄ-ի համար ստանալ հանրապետության կարգավիճակ: Ասացինք՝ քիչ է:

1997-ին մենք կարող էինք Արցախը և Լաչինը՝ միասին՝ 6.2 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքով պահել որպես ՀՀ-ի շարունակություն և կունենայինք ՀՀ, որտեղով կանցնեին խողովակաշարեր, երկաթուղիներ, բայց ռազմապետական հեղաշրջման խմբակին՝ Սերժ, Քոչարյան, Վազգեն, Սամո, Արկադիա, Եսայան, Օսկանյան, պետք էր իշխանություն, փող ու փառք.... այլ ոչ անվտանգ Արցախ և ՀՀ:

1998-2018թթ Քոչարյանի ու Սերժի վարչակարգը բարգավաճեց, նրանց համար չկար Արցախի հարց, ասում էին՝ Արցախի հարցը լուծված է:

2018-ից հետո Փաշինյանը, ունենալով լեգիտիմության մեծ պաշար, փոխանակ վերադառնալու ցավալի ու արժանապատիվ կարգավորման, գնաց արկածախնդրության և մեզ բերեց 44-օրյա աղետ: Հենց նա է թիվ 1 պատասխանատուն և Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը:

2020թ նոյեմբերի 9-ի թղթի հետ կարող էինք ավելի հոգատար լինել, բայց անվանեցինք կապիտուլյացիա ու կապիտուլյանտ, նպատակը Նիկոլին հեռացնելն էր:

2023թ օգոստոսին դեռ կարող էինք, թեկուզ առանց կարգավիճակի, հայերին պահել իրենց բնօրրանում, բայց Քոչարյան-Սերժ-Արկադիա-Բակո խմբակը հեղաշրջում իրականացրեց Արցախում:

Այսօր այդ խմբակի ներկայացուցիչ Շահրամանյանը ստորագրել է Արցախը լուծարելու հրամանագիր:

Եթե 30 տարիներին մեր փոխարեն բանակցեր երրորդ պետություն, հավանաբար այսպիսի անպատվաբեր, ստորացնող ավարտի չէինք հասնի:

Մահ կամ ազատություն. մենք չտեսանք այլ տարբերակներ:

Մենք ընտրեցինք մահը:

Թաթուլ ՀԱԿՈԲՅԱՆ