Լոս Անջելեսի Getty կենտրոնից՝ Հայաստան. ուսուցիչ Մանուշակ Ստեփանյանի հուզական պատմությունը
- T S
- 27 июл.
- 1 мин. чтения
24.07.2024, ԼՈՍ ԱՆՋԵԼԵՍ, ԱՇՈՏ ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Մանուշակ Ստեփանյանը՝ բացառիկ անձնավորություն և ուսուցիչ՝ բառի ամենալայն իմաստով։ Նրա հետ մեր հանդիպումը տեղի ունեցավ Լոս Անջելեսի հանրահայտ Գեթի կենտրոն թանգարանում։ Այնտեղ մենք զրուցեցինք այն մասին, թե ինչպես է նա իրեն զգացել վերջին տարիներին՝ ապրելով Հայաստանում, և ինչ զգացմունքներ ու հույզեր են համակել նրան հայության համար այս ոչ հեշտ ժամանակաշրջանում։
Մանուշակ Ստեփանյանի անունը հաճախ է հնչում որպես մարդկային ջերմության և իմաստության հոմանիշ։ Նա ոչ միայն պարզապես մանկավարժ է, այլև ուսուցիչ՝ այն խորը իմաստով, որը դուրս է գալիս դպրոցական դասասենյակների սահմաններից։ Նրա ներկայությունը լուսավորում է շրջապատը, իսկ խոսքը՝ մտքերն ու հոգիները։ Ահա այսպիսի Մանուշակի հետ հանդիպեցինք Լոս Անջելեսի արվեստի ու մշակույթի սրբավայրերից մեկում՝ Getty կենտրոնի հոգեպարար միջավայրում։
Մեր զրույցի առանցքը Հայաստանն էր՝ նրա վերջին տարիների ապրումները հայրենիքում։ Հայության համար ճակատագրական և բարդ այս ժամանակաշրջանում, երբ յուրաքանչյուր հայ սրտում կրում է իր ցավն ու հույսը, հետաքրքիր էր իմանալ, թե ինչպես է այս զգայուն և մտածող մարդը վերապրել այդ իրադարձությունները։ Մանուշակը խոսում էր զգացմունքների մի ողջ փունջի մասին, որոնք համակել էին իրեն։ Նրա աչքերում կար և՛ խորը տխրություն, և՛ անսպառ հավատ։ Նա պատմում էր այն ցավի մասին, որ զգացել է ազգային կորուստների ժամանակ, սակայն միևնույն ժամանակ շեշտում էր ժողովրդի անկոտրում ոգին, փոփոխությունների ձգտումը և հավատը պայծառ ապագայի հանդեպ։
Մանուշակ Ստեփանյանի խոսքերում զգացվում էր ուսուցչի պատասխանատվությունը իր ազգի և հայրենիքի նկատմամբ։ Նա ոչ միայն հույզեր էր արտահայտում, այլև վերլուծում էր իրավիճակը՝ ձգտելով հասկանալ պատճառներն ու գտնել լուծումներ։ Նրա պատմությունները լի էին սիրով Հայաստանի հանդեպ, նրա բնության, մարդկանց և պատմության նկատմամբ։ Այդ զգացմունքները համակում էին Գեթի կենտրոնի դահլիճը՝ դարձնելով այն ոչ միայն արվեստի, այլև հայրենիքի մասին հուզիչ խոսքի հարթակ։ Նրա յուրաքանչյուր բառ հնչում էր որպես կոչ՝ չկորցնել հույսը, միշտ հավատալ սեփական ուժերին և շարունակել կառուցել ապագան՝ նույնիսկ ամենադժվար պահերին։
