Տուրք հայրենիքին. ամերիկահայ մշակույթի կազմակերպիչ Մկրտիչ Բաբայանի փիլիսոփայությունը
- 27 июл. 2025 г.
- 1 мин. чтения
05.10.2024, ԼՈՍ ԱՆՋԵԼԵՍ, ԱՇՈՏ ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Մկրտիչ Բաբայանի կյանքը տարբեր մայրցամաքներում հայի ոգու տոկունության կենդանի վկայությունն է. Ծնվելով Իրանի կենսունակ, բայց դժվարին աշխարհում, նա ավելի ուշ հայտնվեց Խորհրդային Հայաստանում: Այնուամենայնիվ, նրա ճանապարհորդությունը այնտեղ էլ չավարտվեց: Ավելի քան երեք տասնամյակ նա իր կյանքը կերտել է Միացյալ Նահանգներում, որտեղ զբաղվում է մշակույթի կազմակերպմամբ, բայց նրա սիրտը միահյուսված է իր հեռավոր հայրենիքի ռիթմերին:
Ճանաչողների համար Մկրտիչը պարզապես գործիչ չէ. նա հանգիստ, համառ ուժ է, որը նվիրված է Հայաստանը կենդանի պահելու առաքելությանը: Նրա կյանքը որոշվում է ոչ միայն իր ամենօրյա աշխատանքով. նրա հոգին գտնում է իր նպատակը իր կազմակերպած միջոցառումներում, որտեղ հայերը հավաքվում են ոչ միայն տոնելու, այլ իրենց երկրի գոյատևմանը նպաստելու համար:
Երաժշտությամբ և մշակույթով հագեցած այս համերգներն ու միջոցառումներն արձագանքում են ավելի խորը նպատակի` հայթայթել այն միջոցները, որոնց կարիքը Հայաստանին այդքան շատ է պետք:
Մկրտիչին առանձնացնում է նրա հավատը հզոր գաղափարի հանդեպ, որ աշխարհասփյուռ հայությունը պետք է համախմբվի ազգային տուրք մատուցելու իր հայրենիքին: Ոչ թե պարտավորությունից դրդված, այլ սիրուց ու պատասխանատվությունից՝ վերականգնելու կորցրածը և կառուցելու այն, ինչի մասին դեռ կարելի է երազել։
2020-ի պատերազմում կրած ավերիչ պարտությունը ծանրանում է Մկրտչի սրտի վրա, երբ նա զգում է, թե ինչպես է իր սիրելի Հայաստանը տանջվում իր վերքերից։ Ցավը սուր է, բայց ոչ առանց հույսի։
Չնայած վշտին, Մկրտիչի հավատն իր ժողովրդի հանդեպ մնում է անսասան։ Նա տեսնում է խավարից այն կողմ՝ պատկերացնելով ապագան, որտեղ Հայաստանը նորից կբարձրանա՝ զորացած նրանց ձեռքերով ու սրտերով, ովքեր հավատում են: Այս հույսն է, որ սնուցում է նրան, քանի որ նա շարունակում է երազել միացյալ, ծաղկող ազգի մասին, որին աջակցում են աշխարհի բոլոր անկյուններից հայերը:
