Այն, ինչին մենք արժանի ենք

27.07.2023

Անկեղծ ասած, սկզբում ցանկություն չունեինք մեկնաբանելու Փաշինյանի վերջին ասուլիսը։ Մենք ուժասպառ էինք այդ ամենից։ Բայց հետո ամաչեցինք մեր ամբարտավանությունից։ Ի վերջո, նա դեռ մեր վարչապետն է: Ուստի որոշեցինք լսել, թեև որոշ դժկամությամբ։

Ցավոք սրտի, Փաշինյանի հայտարարությունները դժվարամարս են. դրանք գործնականության պակաս ունեն և բավականին վտանգավոր են։ Հարևան երկրների հետ խաղաղության և բարեկամության մասին նրա կրկնվող խոստումները հնչում են որպես փչացած սկավառակ:

Ինչ վերաբերում է Արցախին, դա զգայուն թեմա է։ Թույլ տվեք մեջբերել վարչապետին. «Հայաստանը չի կարող որոշել Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի ճակատագիրը։ Լեռնային Ղարաբաղի ներկայացուցիչներն իրենք պետք է բանակցեն Ադրբեջանի հետ»։

Բայց մեզ համար դժվար է նույնիսկ խոսել այդ մասին:

Ներքաղաքական հարցերում Փաշինյանը հերքում է որևէ քաղբանտարկյալի առկայությունը և չի պնդում, որ առնչություն չունի որոշ անձանց ձերբակալություններին։ Նա նույնպես մտածում էր հրաժարական տալու մասին, բայց նրան համոզեցին մնալ հանուն Հայաստանի կայունության։

Ինչ վերաբերում է քաղցած արցախցիներին, ապա Փաշինյանի՝ աջափսանդալի համար սմբուկի մասին հիշատակումը տարօրինակ ու անզգա անալոգիա էր:

Եզրափակելով, կարծում ենք, որ Փաշինյանը չի վախենում արդարադատությունից. փոխարենը, նա կարող է թեթևացած զգալ դրան դիմակայելու համար: Նրա խոսքերն ու գործողությունները ունեն հետևանքներ, և նրա համար կենսական նշանակություն ունի դա գիտակցելը:

Նայեցինք, որովհետև մենք ազգովի արժանի ենք նման ղեկավարի: Ցավալի է, բայց փաստ...