Էդգար Պապոյանը Ռիգա մեկնեց որպես Հայաստանի չեմպիոն և իր առաջին աշխարհի եզրափակչից վերադարձավ ոսկե մեդալով

17 ՕԳՈՍՏՈՍԻ, 2026, ԱՐՄԵՆ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ, YEREVAN ONLINE Mag.-ի ԹՂԹԱԿԻՑ 

17-ամյա Էդգար Պապոյանը Ռիգայում դարձավ վորքաութի աշխարհի չեմպիոն՝ տղամարդկանց ֆրիսթայլի միջին քաշային կարգում։ Երկու օր առաջ նա առաջինն էր որակավորման փուլում։ Օգոստոսի 15-ին առաջինը դարձավ նաև եզրափակչում։

«Էդգա՛ր, պատրա՞ստ ես»։

Ռիգայի «Ֆանտադրոմսի» բարձրախոսից հետո եկավ հաշվարկը՝ երեք, երկու, մեկ։ Օգոստոսի 15-ն էր։ Աշխարհի կալիսթենիկայի առաջնության եզրափակիչը։ Ձողերի մոտ կանգնած էր Հայաստանի ներկայացուցիչը՝ 17-ամյա Էդգար Պապոյանը։

Մրցակարգը՝ տղամարդկանց ֆրիսթայլ, միջին քաշային կարգ։

Երեկոյան նրա անունը հնչեց նորից։ Այս անգամ՝ պարգևատրման ժամանակ։ Առաջին տեղ՝ Հայաստան։ Հաջորդ տեղերում Ուկրաինայի և Իսրայելի մարզիկներն էին։ Հաղորդավարը հիշեց նաև Պապոյանի բրեյքդանսը։ Բայց արդեն կարևորն ասված էր։

Դահլիճից ֆրիսթայլը արագ է անցնում։ Մարզիկը բռնում է ձողը, բարձրանում, պահում մարմինը օդում, պտտվում, բաց է թողնում ձեռքերը, նորից բռնում։ Մրցավարի համար այդ նույն րոպեն բաժանված է մասերի։ Ստատիկ պահումներ։ Դինամիկ ուժ։ Ակրոբատիկա։ Անցումներ։

Ընկար՝ կորցնում ես։ Կրկնեցիր նույն տարրը՝ գնահատականի առաստաղը ցածրանում է։ Որակավորումը քեզ հասցնում է եզրափակիչ, հետո հին միավորները մնում են ետևում։ Ամեն ինչ սկսվում է նորից։

Պապոյանի առաջին ելույթը Ռիգայում օգոստոսի 13-ին էր։ Մրցաշարի էջը նրա տեսանյութի տակ գրեց, որ Հայաստանի ներկայացուցիչը միջին քաշայինների որակավորման փուլում «շոու է սարքել»։ Հայկական թիմի հրապարակումն ավելի զուսպ էր. Պապոյանը հավաքել էր ամենաբարձր միավորը։

Հետո՝ լավագույն քառյակ։ Առաջին աշխարհի եզրափակիչ։

Այդ պահին մեդալ դեռ չկար։ Միայն չորս մարզիկ և երկու օր սպասում։

Միջազգային հրապարակումներում նրա անվան կողքին հաճախ գրվում էր «Մեդմեն» մականունը։ Որակավորման տեսանյութերում՝ նույնպես։ Պարգևատրման ժամանակ մականունը պետք չէր։ Բարձրախոսը կարդաց անունը, ազգանունը, երկիրը։

Էդգար Պապոյան։ Հայաստան։

Ռիգայից մի քանի օր առաջ նրան նկարահանել էին Հայաստանում։ Բացօթյա ձողեր։ Պապոյանը մարզվում է։ Տեսանյութի տեքստից հայտնի էր մի քանի բան՝ 17 տարեկան է, Հայաստանի գործող չեմպիոնն է, պատրաստվում է աշխարհի առաջնությանը։

Հրապարակային կենսագրությունը գրեթե այստեղ ավարտվում էր։

Որտե՞ղ է սկսել մարզվել։ Ո՞վ է առաջին մարզիչը։ Քանի՞ տարի է անցկացրել ձողերի վրա։ Վնասվածքներ ունեցե՞լ է։ Ինչպե՞ս է վճարվել Ռիգայի ճանապարհը։ Հրապարակված նյութերը այդ հարցերի պատասխանները չէին տալիս։ Կադրում մնում էին ձողերը և հերթական փորձը։

Իսկ Ռիգայի առաջնությունն ինքն էլ մի քանի ամիս առաջ դեռ Ռիգայի առաջնություն չէր։

Այն պետք է անցկացվեր Հռոմում։

Փետրվարի 25-ից մարտի 3-ը միջազգային ֆեդերացիայի ղեկավարները Իտալիայում ստուգել էին դահլիճը, կացության պայմանները, տեղաշարժը, վիզաների հարցերը։ Ապրիլի 8-ի հաշվետվությունը արդեն վատ լուր էր։ Պահանջված ծրագրերը չէին ներկայացվել։ Հանդիպումները կիսատ էին մնացել։ Մարզիկների պարտադիր կացության առաջարկվող փաթեթը նախնական գնից 78 տոկոս թանկ էր։ Հետո ֆեդերացիայից պահանջվել էր 68 հազար եվրո։

Հռոմը հանվեց։

Քարտեզի վրա հայտնվեց Ռիգան։

Առաջնության պաշտոնական կարգավիճակը մնաց ուժի մեջ։ Ճանապարհի ու կացության համար արդեն գումար վճարած մարզիկների հարցը կազմակերպիչները խոստացան լուծել առանձին ընթացակարգով։

Այդ պատմության մեջ մի ուրիշ մանրուք էլ կար։ Հռոմում հունիսի 13–14-ին գովազդվում էր մեկ այլ մրցում։ Ֆեդերացիան հատուկ հայտարարեց, որ այն իր արտոնությունը չունի, իսկ այնտեղ տրվող կոչումները պաշտոնական վարկանիշում չեն հաշվվելու։

Վորքաութում «աշխարհի առաջնություն» գրությունը կարող էր հայտնվել տարբեր պաստառների վրա։ Ռիգայի դեպքում կար գրանցման հարթակը, կանոնակարգը և պաշտոնական արդյունքը։ Պապոյանի տիտղոսը հենց այնտեղ է՝ տղամարդկանց ֆրիսթայլ, միջին քաշային կարգ, առաջին տեղ։

Մայիսի 6-ին բացվեց նոր գրանցումը։ Այն փակվեց հուլիսի 19-ին։ Օգոստոսի 12-ին Ռիգայում անցկացվեց մամուլի ասուլիսը։ Հաջորդ երեք օրերին՝ մրցումները։

«Ֆանտադրոմսում» մրցում էին ֆրիսթայլում, դիմացկունության և ուժային ձևաչափերում։ Մասնակիցների թիվը անցնում էր 170-ը, ներկայացված էր 50-ից ավելի երկիր։ Հայաստանի հրապարակված կազմում երկու մարզիկ կար՝ Էդգար Պապոյանը և Հակոբ Ծատուրյանը։ Պապոյանը՝ ֆրիսթայլում։ Ծատուրյանը՝ ծանր քաշայինների ուժային մրցման մեջ։

Պապոյանի գործը տեղավորվում էր երկու ելույթի մեջ։

Առաջինը՝ օգոստոսի 13-ին։ Պետք էր մտնել լավագույն քառյակ։

Երկրորդը՝ օգոստոսի 15-ին։ Այնտեղ արդեն որոշվում էր պատվանդանը։

Առաջին օրը նա ավարտեց ցուցակի վերևում։ Դա եզրափակչի համար բոնուս չէր տալիս։ Միայն իրավունք՝ նորից դուրս գալու ձողերի մոտ։

Ֆրիսթայլում ամենադժվար տարրը դեռ ամբողջ ելույթը չէ։ Կարելի է անցնել այն ու սխալվել հաջորդ վայրկյանին։ Ձեռքը կարող է չբռնել ձողը։ Վայրէջքը կարող է քանդել շարքը։ Կրկնությունը կարող է միավոր արժենալ։ Երաժշտությունը կարող է առաջ գնալ, մարմինը՝ կես հարված ուշանալ։

Պապոյանի եզրափակիչ ելույթի ամբողջական թվային արձանագրությունը հաղթանակից մեկ օր անց դեռ լայնորեն հրապարակված չէր։ Պատվանդանը հրապարակված էր։

Ոսկի՝ Էդգար Պապոյան։

Հետո՝ Ուկրաինայի և Իսրայելի ներկայացուցիչները։

Պարգևատրման տեսանյութը կարճ է։ Հաղորդավարը սկսում է երրորդ տեղից։ Հետո երկրորդը։ Առաջին տեղից առաջ մի փոքր դադար է պահում։

«Հայաստանից՝ Էդգար Պապոյան»։

Մինչև այդ Հայաստանը վորքաութի աշխարհի առաջնությունում չեմպիոն չէր ունեցել։ Պապոյանի համար սա առաջին աշխարհի եզրափակիչն էր։ Նա 17 տարեկան էր, բայց մրցում էր տղամարդկանց կարգում։ Մրցավարի թերթիկում տարիքի համար առանձին սյունակ չկա։

Օգոստոսի 16-ի առավոտյան Ռիգայի տեսանյութերը արդեն հայկական լրահոսում էին։ Վերնագրերը վերցրին երեք բառ՝ 17 տարեկան, ոսկի, առաջին։

Որոշ հրապարակումներ ավելացրին «բացարձակ չեմպիոն» ձևակերպումը։ Պաշտոնական դասակարգումն ավելի պարզ էր՝ տղամարդկանց ֆրիսթայլ, միջին քաշային կարգ, առաջին տեղ։

Դա բավական էր։

Ռիգայում վորքաութն ուներ միջազգային ֆեդերացիա, գրանցում, դատավորներ, քաշային կարգեր, հակադոպինգային պահանջներ, մամուլի ասուլիս և մեծ ցուցահանդեսային կենտրոն։ Հայաստանում Պապոյանի տարածված տեսանյութերից մեկում նույն մարզաձևը տեղավորվում էր բակի մի քանի մետրի վրա։

Ձողերը նույն գործն էին անում։

Հաղթանակից մեկ օր անց Պապոյանի մասին դեռ երկար հարցազրույց չկար։ Չկար պատմություն առաջին մարզման մասին։ Չկային հրապարակված մանրամասներ պարտությունների, վնասվածքների, ընտանիքի, ճանապարհի ծախսերի մասին։

Փոխարենը կային ստուգելի մի քանի տողեր։

17 տարեկան։ Հայաստանի չեմպիոն։ Օգոստոսի 13-ին՝ որակավորման լավագույն միավոր։ Առաջին աշխարհի եզրափակիչ։ Օգոստոսի 15-ին՝ ոսկե մեդալ։

Եվ երկու կարճ ձայնագրություն։

Առաջինում հաղորդավարը հարցնում է՝ պատրա՞ստ է։

Երկրորդում արդեն ասում է անունը։

Ռիգայի բեմում այդ ամենը մի քանի րոպե տևեց։ Հայտարարություն։ Երաժշտություն։ Ելույթ։ Սպասում։ Պատվանդան։

Հայաստանում մինչև մեկնելը նկարահանված տեսանյութում Պապոյանը կանգնած է բացօթյա ձողերի մոտ։ Պատրաստվում է հերթական փորձին։

Այնտեղ դեռ ոչ ոք չի հաշվում՝ երեք, երկու, մեկ։

Մեդալը նույնպես դեռ չկա։