Yerevan Online Mag.-ի մեծ ռեպորտաժը Դոնալդ Թրամփի երդմնակալության մասին

21.01.2025, ՎԱՇԻՆԳՏՈՆ, ԱՇՈՏ ՊՈՂՈՍՅԱՆ

Վաշինգտոնն արթնացավ հունվարյան դաժան սառնությամբ։ Քաղաքը կարծես քարացել էր՝ սառը քամին ավլում էր դատարկ փողոցներն ու հիշեցնում, որ այսօր նախագահի երդմնակալությունն առաջին անգամ 40 տարվա մեջ անցկացվելու է փակ տարածքում։ Այսօր Կապիտոլիումի ճերմակ գմբեթով ռոտոնդայում՝ ներսում, հավաքվում էին ընտրյալ հյուրերը։ Մարմարե սյուներն անթարթ կանգնած էին շուրջը, և ամեն քայլ ու շշուկ արձագանքում էր բարձր կամարի տակ՝ ճնշված լռությամբ։ Սրահ մտած յուրաքանչյուր հյուրը սթափեցնում էր ցրտից կարմրած դրսի օդը իրենց վերարկուներից թափահարումով. երբ դռները բացվում էին, կախարդող սառնությունը ներս էր սողում, հետո անմիջապես անհետանում բազմության ջերմ շնչի մեջ։ Հյուրերի զգեստների վրա լույսերը փայլում էին՝ հատկապես կանանց բաց գույնի վերարկուների և սպիտակ շարֆերի վրա, որոնք լուսարձակում էին լուսարձակի տակ, կարծես հանդիսության պաշտամունքի խորհրդանիշներ լինեին։ Բոլորը սպասում էին պատմական պահի մեկնարկին։

Երդմնակալության արարողությունը Կապիտոլիումում

Կեսօրին սկսվեց արարողությունը Կոնգրեսի ռոտոնդայում։ Ջեյ Դի Վենսն արդեն տվել էր փոխնախագահի երդումը մի քանի րոպե առաջ՝ Գերագույն դատարանի դատավոր Բրեթ Կավանոյի ձեռամբ, և այժմ բեմ դուրս եկավ նորընտիր նախագահ Դոնալդ Թրամփը։ Նա կանգնած էր գլխավոր դատավոր Ջոն Ռոբերթսի առջև՝ բարձրացնելով աջ ձեռքը, մինչ նրա կինը՝ Մելանիա Թրամփը, ձախ ձեռքի տակ պահել էր ընտանիքի պատմական երկու Աստվածաշունչը։ Ռոտոնդայում պահպանում էր կատարյալ լռություն. կարելի էր լսել միայն լուսանկարիչների տեսախցիկների սեղմոցները։ «Ես, Դոնալդ Ջոն Թրամփս, հանդիսավոր երդվում եմ…» – սկսեց բարձրաձայն կրկնել Թրամփը ազդարար ձայնով։ Նրա ձայնը լցրեց դահլիճը և բարձրախոսի միջից կրկնակի արձագանքեց կամարի տակ։ Երբ վերջին խոսքերը՝ «Եվ թող Աստված օգնի ինձ» վերջանալուց հետո, նախագահը իջեցրեց ձեռքը, ռոտոնդայում տիրեց շունչը պահած լռությունը։ Հետո հնչեցին ծափահարություններ և բացականչություններ, որոնք մի պահ խեղդվեցին բարձրախոսի արձագանքի մեջ, ապա հեղեղեցին սրահը։ Դոնալդ Թրամփը պաշտոնապես դարձավ Ամերիկայի 47-րդ նախագահը՝ պատմության մեջ առաջինը ավելի քան մեկ դարում, ով երկրորդ անգամ ստանձնեց պաշտոնը ոչ անընդմեջ՝ պարտությունից հետո կրկին հաղթանակ տանելով։

Նորընտիր նախագահը կտրուկ ճակատներով ոտք դրեց ամբիոնի մոտ և նայեց հավաքվածներին։ Նրա դիմաց առաջին շարքերում բազմել էին երկրի նախկին առաջնորդները. Բիլ Քլինթոնը, Ջորջ Բուշը, Բարաք Օբաման իրենց տիկնանց հետ եկել էին ներկա լինելու այս արարողությանը։ Այստեղ էր նաև արդեն նախկին նախագահ Ջո Բայդենը՝ նստած առջևի շարքում, ով չնայած քաղաքական անհամաձայնություններին, առավոտյան անգամ Սպիտակ տանը հյուրասիրեց Թրամփին և Մելանիային՝ վերականգնելով խաղաղ իշխանափոխության այդ հին ավանդույթը։ Հանդիսավոր շարքում կողք կողքի նստած դեմքերը տարբեր զգացումներ էին արտահայտում. Հանրապետական բարձրաստիճանները՝ փայլող աչքերով, սպասումով, դեմոկրատ գործիչները՝ զուսպ ու լուռ, միայն քաղաքավարի ժպիտով։ Համաշխարհային մեծահարուստներն ու տեխնոլոգիական հսկաները նույնպես ներկա էին. դահլիճում կարելի էր տեսնել աշխարհի ամենահարուստ մարդկանցից մի քանիսին, ինչպիսիք են Էլոն Մասկը և Ջեֆ Բեզոսը, որոնք եկել էին մասնակից լինելու այս պատմական օրին։

Թրամփի երդմնակալության ճառը և ուղերձները

Երբ ծափերը դադարեցին, սկսվեց Թրամփի երդմնակալության ճառը։ Նա կանգնած էր ամուր, ձայնը՝ հաստատուն և հստակ, խոսում էր պարզ ու ուժեղ նախադասություններով, հիշեցնելով Էռնեստ Հեմինգուեյի ոճը։ «Ամերիկայի ոսկե դարն սկսվում է հենց հիմա» – հայտարարեց նա խոսքի հենց սկզբում։ Նա խոսում էր ազգային վերածննդի զգացողությամբ, ասես երկար մութ գիշերից հետո անձնական լուսաբացին ականատես լիներ երկիրը. «Այս պահից սկսած Ամերիկայի անկումը ավարտված է», – հայտարարեց նա, և դահլիճը կրկին պայթեց շնորհավորական ճիչերից։ Խոսքերն արձագանքվում էին ռոտոնդայի գմբեթում, բարձրախոսների հուժկու ելևէջով տարածվելով և ներթափանցելով ամեն ականջի մեջ։ Նա հայտարարեց, որ իր վերընտրությունը ժողովրդի մանդատն է «ամբողջությամբ և անվերադարձ շտկելու սարսափելի դավաճանությունը» վերջին տարիների, խոստանալով «վերադարձնել մարդկանց իրենց հավատը, իրենց բարեկեցությունը, իրենց ժողովրդավարությունը և նույնիսկ իրենց ազատությունը»։

Նախագահի ձայնը երբեմն խորն էր ու հանդարտ, երբեմն՝ բարկությունից պրկված, երբ նա նկարագրում էր «վստահության ճգնաժամը» երկրում և վիրահատական ճշգրտությամբ մատնանշում պետական հաստատությունների ձախողումները։ «Տարիներ շարունակ արմատական և կոռումպացված աղբյուրները իշխանությունն ու հարստությունը խլել են քաղաքացիներից, իսկ մեր հասարակության հենասյուները կոտրված են ու քայքայված», – հայտարարեց նա՝ պնդելով, որ եկել է վերջ դնելու այդ ամենին։ Նա վստահեցնում էր, որ այլևս չի հանդուրժվելու Ամերիկայի թուլությունը թե՛ ներսում, թե՛ արտերկրում։ Խոսքն ուղեկցվում էր հավաքվածների արձագանքով. աջակիցները հավանության ժեստերով ու ճչացող «ողջույններով» արձագանքում էին ամեն խիզախ խոստմանը, մինչդեռ ընդդիմախոսներն ունկնդրում էին լուռ, որոշների դեմքերին անհանգիստ ստվեր էր նկատվում։

Թրամփը խոստանում էր վերականգնել երկիրը բոլոր առումներով։ «Մեր ինքնիշխանությունն անդրադարձվելու է, մեր անվտանգությունը՝ վերականգնվելու, արդարադատության կշեռքը՝ հավասարակշռվելու», – հայտարարեց նա պողպատյա վճռականությամբ։ Նա խոսեց նաև արտաքին քաղաքական նոր հավակնություններից։ Արձագանքը հատկապես բորբոքվեց, երբ նախագահը հայտարարեց, որ մտադիր է ընդլայնել Ամերիկայի սահմանները և «ծավալել մեր առաքելությունը մինչև աստղերը»՝ ԱՄՆ տիեզերագնացներին Մարս ուղարկելով՝ այսպիսով իրականացնելով «ճակատագրի մանիֆեստ» գաղափարի տիեզերական տարբերակը։ Այդ պահին հանդիսատեսի շարքերում նստած Էլոն Մասկը՝ ով սեփական աչքերով տեսնում էր իր երազանքների տիեզերական խոստումը, ոգևորության ժպիտով վեր բարձրացրեց երկու բութ մատները՝ հավանության նշան տալով նախագահի խոսքերին։ Շրջակայքում ներկաները ծիծաղեցին ու ծափահարեցին այդ տեսարանին. մարդիկ հասկանում էին, որ այս նոր վարչակազմը կապ ունի նաև ոգեշնչման ու մեծ նպատակների հետ, որոնք կարող են իրականություն դառնալ։

Ամբիոնի հետևից Թրամփը ժամանակ առ ժամանակ նայում էր շուրջը՝ աչքերով փնտրելով ծանոթ դեմքեր կամ արձագանքներ։ Նրա խոսքերը երբեմն շեղվում էին նախապատրաստված տեքստից. անկեղծ հումորը և կծու քննադատությունը թափանցում էին պաշտոնական արարողությանը, երբ նա օրինակ շնորհակալություն հայտնեց «վեհազորության Աստծուն, որ ինձ փրկեց մահափորձից մի քանի ամիս առաջ»։ Ողջ դահլիճը լռությամբ էր լսում, երբ նա հիշատակեց, թե ինչպես մի մահափորձի ժամանակ գնդակը սղարձակ սրբել էր իր ականջը, բայց ինքն ապրեց. «Ես փրկվել եմ Աստծո կողմից, որպեսզի դարձյալ Ամերիկան Մեծ դարձնեմ» – ասաց նա՝ մեծ հուզմունք առաջացնելով աջակիցների շրջանում։ Ներկաներից շատերը ակամա նայում էին միմյանց. նախագահը՝ որպես փրկված առաքելությամբ մարդ, այսպես էր ներկայացնում իր վերադարձը։

Արարողության ավարտ և հետագա միջոցառումներ

Երդմնակալության պաշտոնական արարողությունը ուղեկցվում էր ավանդական ատրիբուտներով։ Ամերիկայի ծովային բանակի նվագախումբը մեղմ նվագում էր հայրենասիրական մեղեդիներ, երբ ելույթն ավարտվեց։ Այնուհետև բեմ բարձրացավ հոգևորականը՝ Լորենցո Սյուելը, ով կարճ, բայց խորաթափանց օրհնության խոսքով դիմեց ներկաներին՝ աղոթելով միասնության և խաղաղության համար նոր շրջափուլում։ Նրա ձայնը նույնպես տարածվեց բարձրագոչ ռեզոնանսով գմբեթի ներքո, և լսարանն ակնածանքով գլուխ խոնարհեց աղոթքի պահին։ Հնչեց ԱՄՆ օրհներգը՝ կատարող Քրիստոֆեր Մաչիոյի հզոր տենորով, որն ընկալվեց ինչպես տաճարի երգեհոն՝ լցնելով ռոտոնդան սուրբ երգի պես։ Ներկաներից շատերը ձեռքերը սրտերին էին պահել, ոմանք՝ արցունք աչքերին, այդ պահին երգի հոգեհմայ ազդակները թափանցեցին յուրաքանչյուրի սիրտը։

Երգի վերջին նոտայի հետ հանդարտ լռություն տիրեց մի պահ, մինչ ձայնի արձագանքը դեռ պտտվում էր գմբեթի տակ, ապա վերստին որոտացին ծափահարությունները։

Արարողության ավարտից հետո Կապիտոլիի ներսում անցկացվեց կարճ ընդունելություն և ստորագրման արարողություն։ Նախագահ Թրամփը տեղափոխվեց Կապիտոլիի պատմական «Նախագահի սենյակ», որտեղ շրջապատված էր երկկուսակցական առաջնորդներով՝ Սենատի մեծամասնության նոր առաջնորդ Ջոն Թյունը, փոքրամասնության առաջնորդ Չակ Շումերը, Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ Մայք Ջոնսոնը, դեմոկրատ փոքրամասնության առաջնորդ Հաքիմ Ջեֆրիսը և ուրիշներ կողքին կանգնած էին, երբ նա ստորագրում էր պաշտոնական փաստաթղթերը։ Մելանիա Թրամփն ու փոխնախագահ Վենսը նույնպես նրա կողքին էին այդ պահերին։ Սա ամփոփեց Կոնգրեսում տեղի ունեցած պաշտոնական միջոցառումների մասը՝ միավորելով երկրի առաջնորդներին առերևույթ համերաշխ կեցվածքով մեկ սենյակում։ Այնուհետև հյուրերին հրավիրեցին ավանդական հանդիսավոր ճաշի՝ Սենատի ճեպազրույցների սրահում (Statuary Hall), որտեղ նախագահը թեթև կատակներով ու համեստ ժպիտով շփվում էր նախկին ընդդիմախոսների հետ՝ անհայտ խաղաղությամբ մեկ սեղանի շուրջ հավաքված։ Մի պահ թվում էր, թե Վաշինգտոնը վերադարձել է հին քաղաքավարի սովորություններին, և իշխանության փոխանցումը կայացավ հաստատուն ու արարողակարգային ողջ շուքով։

Ժողովրդական տոնակատարություն և հակադիր տրամադրություններ

Սակայն օրը դեռ չէր ավարտվել Թրամփի համար. այն նոր թափ էր հավաքում քաղաքի այլ կետում։ Ավանդական շքերթի փոխարեն, որը սառնամանիքի պատճառով չեղարկվել էր, Թրամփի կողմնակիցները բազմահազարանոց ամբոխով լցրել էին քաղաքի Capital One Arena մարզահամալիրը։ Կեսօրից հետո նախագահը ուղևորվեց այնտեղ, որտեղ նրան սպասում էր ջերմացած, տոնական տրամադրությամբ ժողովուրդ։ Մարտական երաժշտական նվագախմբերը հերթափոխով ելույթ էին ունենում, մեծ էկրաններին ցուցադրվում էին արարողության վաղվա կադրերը։ Երբ Թրամփը հայտնվեց բեմում, մարզահամալիրի ներսում հնչեց անհավատալի աղմուկ. ամբոխը խելահեղ գոռում էր, ճոճում ամերիկյան դրոշները և իր սրտի տրոփյունով դիմավորում էր նրան։

Այստեղ արդեն մթնոլորտն այլ էր՝ պաշտոնական արարողության պատկառանքը փոխարինվել էր քարոզարշավային հանրահավաքի բուռն էմոցիայով։ Նախագահը ժպտում էր և աչքով անում ամբոխին, ապա նստեց գրասեղանի նմանեցված պատվանդանի մոտ՝ թանաքով գրիչը ձեռքին։ Նա տեղում սկսեց ստորագրել իր առաջին գործադիր հրամանագրերը ժողովրդի աչքի առաջ՝ կանչելով բեմից, որ եկել է գործի անցնելու պահը։ «Մենք հաղթել ենք, բայց հիմա աշխատանքի ժամանակն է», – ազդարարեց նա պարզ ու կորովի ձայնով, որ հազիվ լսելի էր բազմության աղմուկի միջից։ Հազարավոր համախոհներ, գլխներին «Make America Great Again» հայտնի կարմիր գլխարկներով, որոտացին վանկարկումներով ի պատասխան։ Թրամփը ժամանակ առ ժամանակ բարձրացնում էր հայացքն իր առջև տարածված անհուն մարդկային ծովի վրա, ժպտում, և կրկին ծանոթ ձեռագրով ստորագրում նոր փաստաթուղթ։ Չդիմացավ առանց կատակների. նրանցից մեկում նա աչքով արեց ժողովրդին ու կեսլուրջ-կեսկատակ հարցրեց. «Մտքներովս էլ չի անցնի, թե Բայդենը կարո՞ղ էր նման բան անել, չէ՞»։

Հանդիսատեսը արձագանքեց ծիծաղով ու կենդանի բացականչություններով, իսկ նախագահը, ավարտելով վերջին հրամանագրի ստորագրումը, վճռական շարժումով բարձրացրեց սև գրիչը և կտրուկ նետեց այն ամբոխի մեջ՝ թույլ տալով երջանիկ հայտնիներից մեկին որսալ այդ հիշարժան հուշանվերը։ Ամբիոնի առաջ կանգնած Թրամփը ձեռքերը վեր բարձրացրեց որպես հաղթական առաջնորդի ժեստ, իսկ շրջապատող ժողովուրդը ոգևորության խելահեղությամբ արձագանքում էր։ Այդ պահը ամփոփեց օրվա հանրային մասը՝ ամրապնդելով Թրամփի վարքագծի յուրահատուկ խառնուրդը. նա կարողացավ մի քանի ժամվա միջակայքում անցնել պաշտոնական, պետական գործչի առարկայական կերպարից դեպի ժողովրդական ամբոխավարի հնչեղ կերպարը՝ միաձուլելով «ազատ աշխարհ»-ի առաջնորդի դիրքն իր շարժման առաջնորդի դերով։

Վաշինգտոնի փողոցներում այս ընթացքում իրավիճակն այլ էր։ Բարձր անվտանգության միջոցառումներ էին գործադրվել մայրաքաղաքում՝ տասնյակ փողոցներ փակ էին, զինված ազգային գվարդիայի ստորաբաժանումներ էին կանգնած շրջակայքում՝ խուսափելու համար չորս տարի առաջ տեղի ունեցած աղետալի իրադարձությունների կրկնությունից։ Չնայած ցրտին, Կապիտոլիի մոտ և քաղաքի տարբեր հատվածներում ընդդիմադիր տրամադրված փոքր խմբեր էին հավաքվել բողոքի ակցիաների համար։ Նրանք պահում էին պաստառներ՝ «Not My President» և այլ գրություններով, միացած երգում էին ամերիկյան ժողովրդավարության մասին երգեր և կոչեր էին հնչեցնում ընդդեմ նոր նախագահի։ Բողոքարարները խիստ վերահսկողության տակ էին, և ցույցերը խաղաղ ընթացք ունեին, սակայն նրանց առկայությունը հիշեցնում էր, որ այս երդմնակալությունը միանշանակ չի ընդունվում բոլորի կողմից։ Հեռվից հազիվ լսելի էր նրանց վանկարկումները, որոնք հալվում էին քաղաքի աղմուկի մեջ։ Մի խումբ ցուցարարներ, փաթաթված տաք շորերով, հավաքվել էին Կապիտոլիի մոտ՝ արտահայտելով իրենց անհամաձայնությունը հենց երդմնակալության պահին։ Դա կարծես ստվերի պես ուղեկցում էր ցերեկվա տոնը. մինչ մի կողմում տոնում էին, մյուս կողմում անհանգստացած սպասում էին գալիք օրերին։

Իշխանության խաղաղ փոխանցում և օրվա ամփոփում

Օրվա ավարտին մայրաքաղաքը հոգնած էր, բայց լարվածությունից դողում։ Մթնշաղի մեջ, Կապիտոլիի վրա արդեն լույսերն էին վառվել, երբ նախկին նախագահ Ջո Բայդենը և Ջիլ Բայդենը, ավարտելով իրենց մասնակցությունը արարողությանը, նստեցին ռազմական ուղղաթիռը Կապիտոլիի մոտ՝ վերադառնալու համեստորեն իրենց առօրյա կյանքին։ Բայդենը, դիմելով Marine One ուղղաթիռին, կանգնեց և վերջին անգամ՝ որպես նախագահական զույգ, զինվորական ողջույն տվեց, ապա ուղղաթիռը բազկաթափհարվեց գիշերային երկինք՝ հեռանալով, մինչ Թրամփը և նրա տիկին Մելանիան դիտում էին նրանց հեռանալը Կապիտոլիի աստիճաններից։ Այդ կադրերը, որն անմահացավ հարյուրավոր տեսախցիկներով, խոր մեղմությամբ ամփոփեցին իշխանության խաղաղ փոխանցումը, որ դեռ չորս տարի առաջ կասկածի տակ էր դրվել։

Երեկոյան Վաշինգտոնի տարբեր սրահներում սկսվեցին երդմնակալության պատվին կազմակերպված շքեղ միջոցառումները՝ «ընդգծելով հրամանատարի գնդակի» և այլ թեմատիկ պարահանդեսներ, ուր նախագահը միացավ աջակիցներին ավելի անկաշկանդ միջավայրում։ Դոնալդ և Մելանիա Թրամփը, փայլելով իրենց հանդիսավոր զգեստներով, ներկայանում էին մեկից մյուս պարահանդես, ձեռքը ձեռքի տված պտտվում պարահրապարակում, մինչ երաժիշտները երգում էին հայրենասիրական ու սրտահույզ մեղեդիներ։ Քաղաքի վրայով գիշերվա երկինքը լուսավորվեց հրավառության լույսերով, որոնք արտացոլվում էին Պոտոմակ գետի սև հայելու վրա։ Այնտեղ, սառնաշունչ օդում, հազարավոր մարդիկ դեռևս դուրս էին եկել փողոցներ՝ ոմանք տոնելու, ոմանք՝ քննարկելու օրվա նշանակությունը։

2025 թվականի հունվարի 20-ը կմտնի պատմության էջերը որպես բացառիկ ու վիճահարույց օր։ Դոնալդ Թրամփի վերադարձը իշխանության գագաթնակետ՝ չորս տարվա ընդմիջումից հետո, քաղաքական վերադարձ էր, որին Ամերիկան արդեն դարուկես չէր ականատես եղել․ վերջին անգամ 1893-ին էր նախկին նախագահը (Գրովեր Քլիվլենդ) երկրորդ անգամ երդվում նույն պաշտոնում պարտությունից հետո։ Բայց Թրամփի վերադարձն ավելի աննախադեպ էր. նա վերադարձավ, հաղթահարելով անհավանական խոչընդոտներ։ Այս մարդը կանգնած էր այդ օրը, աչքերում՝ հաղթանակի բոց, ունենալով ետևում երկու իմփիչմենթի դատավարություններ, մի քանի քրեական մեղադրանքներ և նույնիսկ կյանքին սպառնացող մահափորձեր, որոնցից նա սոսկալիորեն փրկվել էր։ Նա նախագահության երդում տվեց նույն Կապիտոլիում, որը հենց իր աջակիցներից ոմանք գրոհել էին չորս տարի առաջ` հունվարի 6-ի համազգային ցնցումների օրը։

Եվ այժմ, այդ նույն տեղում, նա աղոթքով խոստանում էր «պահպանել, պահպանել և պաշտպանել ԱՄՆ Սահմանադրությունը», վերստին ստանձնելով երկրի ղեկը, որպես ժողովրդավարական ավանդույթի վերականգնված մի դրսևորում, թեկուզ և իրապես սուր բևեռացումների ծածկոցի տակ։

Երկրի ապագան՝ հույսերի և մտավախությունների խաչմերուկում

Թրամփի երդմնակալության քաղաքական և հանրային նշանակությունը մեծ է ու բազմաշերտ։ Հանրապետության կողմնակիցների համար այս օրը տոն էր և մի նոր հույսի մեկնարկ. «Մենք հավատում ենք, որ Աստծո ձեռքը դրված էր այս մարդու վրա, որպեսզի նա ընտրվի», – մեզ հետ կիսվեց 65-ամյա Պեմ Փոլարդը Օկլահոմայից, ով եկել էր Վաշինգտոն՝ իր աչքով տեսնելու երդմնակալությունը և արցունքոտ աչքերով հետևում էր արարողությանը մեծ էկրանով հրապարակում։

Նրա խոսքերն արտացոլում էին միլիոնավոր մարդկանց հավատը, ովքեր այս վերադարձը ընկալում էին որպես արդարության հաղթանակ և «ողջախոհության հեղափոխության» սկիզբ, ինչպես որ ասել էր նախագահը իր ճառում։ Նրանք հավատում են, որ այժմ «ողջամտության դարը» կվերադառնա երկիր, կառավարման «շեղումները» կվերջանան, և Ամերիկան նորից կլինի հզոր ու հպարտ։ Մինչդեռ ընդդիմադիրներ շատերի համար այս նույն օրը մտահոգության և անորոշության առիթ էր։ Բազմաթիվ ամերիկացիներ սառը մտքով էին հետևում իրադարձություններին՝ վախենալով, որ Թրամփի երկրորդ գահակալությունն ավելի կխորացնի հասարակության բաժանումները և կվրեժխնդիր լինի իր ընդդիմախոսների հանդեպ, ինչպես նա ինքն էր ակնարկել դեռ մինչև երդմնակալությունը։ Նրանք մատնանշում էին, որ Թրամփն արդեն հայտարարել է անձնական հավատարմությունը որպես իր կառավարության թեկնածուների գլխավոր չափանիշ և խոստացել է պատժել քաղաքական ընդդիմախոսներին։ Այս ամենը նշանակում է, որ երկիրը կանգնած է նոր գլուխ տանող շեմին՝ լի ինչպես հույսերով, այնպես էլ վախերով։

Երդմնակալության օրը կարծես ամփոփեց Ամերիկայի վերջին չորս տարվա կարևորագույն դրամաները մեկ հուժկու գործողության մեջ։ Մայրաքաղաքի վրայով գիշերը պատվեց, բայց քաղաքի կենտրոնում դեռ լսվում էին տոնական ձայները, և հեռավորությունից երևում էր Capital One Arena-ի լույսերը, որտեղ շարունակվում էր ժողովրդական խրախճանքը։ Այդ նույն ժամին Սպիտակ տանը՝ Օվալաձև կաբինետում, նորից վառվել էին լույսերը Թրամփի առաջին աշխատանքային երեկոյի համար։ Արդեն ստորագրված տարբեր հրամանագրեր սփռված էին նախագահական սեղանին. դրանց թվում, ինչպես հայտնի դարձավ, նա մի ակնթարթում ներում շնորհեց շուրջ 1500 մարդու, ովքեր դատապարտվել էին 2021 թվականի հունվարի 6-ի Կապիտոլիումի իրադարձությունների կապակցությամբ։ Այդ քայլը ցնցող խորհրդանշական ազդանշան էր՝ նոր իշխանությունը վերակազմավորում է կարգ ու կանոնը իր իսկ պատկերացումների համաձայն, ինչը մի կողմի համար արդարության վերականգնում է, իսկ մյուսի համար՝ անպատժելիության «թիկնոց» նախկին խռովարարների համար։

Այսպես, 2025-ի հունվարի 20-ի երեկոն Վաշինգտոնում եզրափակվեց: Քաղաքի վրայով սառը քամին դեռ փչում էր, բայց Կապիտոլիի բարձունքում պետականության ջահը վառվում էր նոր կրակով։ Նախագահ Դոնալդ Թրամփը կրկին Սպիտակ տանն էր՝ որպես գլխավոր հրամանատար, սկսելով իր վերջին ժամկետը՝ ձեռքին նույն վստահությամբ, որով վերակենդանացրեց միլիոնավոր մարդկանց հավատը և միաժամանակ սրեց ուրիշ միլիոնների կասկածները։ Այս երդմնակալության արարողությունը ցուցադրեց ամերիկյան ժողովրդավարության ճկունությունը. անգամ ամենաթեժ վեճերից և դժնդակ փորձություններից հետո իշխանության փոխանցումը հնարավոր եղավ խաղաղ իրականացնել՝ պահպանելով արարողակարգն ու արժանապատվությունը։ Իսկ ժողովրդի մեջ փոթորիկը դեռ չի հանգստացել. երկիրը դիտարկում է իր ապագան՝ հուսով, որ «ողջախոհության հեղափոխությունը» բարիք կբերի, բայց նաև հիշելով, որ ցանկացած հեղափոխություն իր գինն ունի։