Ո՞վ էր հոգևոր հովիվ Սողոմոն Վլասյանը, ում, նախաքննության վարկածով, խանդի հողի վրա Արգամ Աբրահամյանը պատվիրել է զրկել կյանքից

Նրան ասում էին «Սողոմոն եղբայր»։ Համացանցում մնացել են քարոզների վերնագրեր, գործի նյութերում՝ հեռախոս, երկու պարկուճ ու տարբեր արժույթներով գումարներ։

15 ՕԳՈՍՏՈՍԻ, 2026, ԱՐՏԱԿ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ, YEREVAN ONLINE Mag.-ի ԹՂԹԱԿԻՑ   

Ապրիլի 30-ի գիշերը 911-ի զանգը գրանցվեց 23։54-ին։ Երևանի Մյասնիկյան պողոտայի 2-րդ շենքի առաջին մուտքի մոտ տղամարդ էր ընկած։ Արյուն էր հոսում։ Նա չէր շնչում։ Մուտքի ալյումինե դռան մեջ գնդակի բեկոր կար։ Գետնին՝ ինը միլիմետրանոց երկու պարկուճ և բջջային հեռախոս։ Բժիշկները մահը արձանագրեցին տեղում։ Տղամարդու գլխին կրակել էին։

Մահացածը վեցերորդ բնակարանի բնակիչ Սողոմոն Ռուբենի Վլասյանն էր՝ Նիդեռլանդների Թագավորության քաղաքացի։ Առաջին պաշտոնական հաղորդագրության մեջ նա 53 տարեկան էր։ Մի քանի լրատվամիջոց գրեց՝ 54։ Ժամն էլ երկու տարբեր թիվ ստացավ։ Ոստիկանության առաջին նկարագրության մեջ՝ մոտ 23։00, ավելի ուշ քննչական պատասխանում՝ 23։50։ 911-ի գրանցման վրա մնաց 23։54-ը։

Պետական թղթերում անունը շուտով կարճացավ՝ Ս․Վ․։ Եկեղեցում նրան ասում էին Սողոմոն եղբայր։ Առաջին հրապարակումներից մի քանիսը Վլասյանին ներկայացրին որպես «Ավետարանի հավատքի քրիստոնյաներ» կրոնական կազմակերպության ղեկավար։ Քննչական կոմիտեն 2026 թվականին գրեց՝ կազմակերպության անդամ և հոգևոր հովիվ։ Այդ երկու ձևակերպումների միջև կենսագրություն չկար։ Ծննդավայրի հաստատված նշում չհայտնվեց։ Կրթության մասին՝ ոչինչ։ Նիդեռլանդներում անցկացրած տարիները, Հայաստան վերադառնալու օրը, հովվական ծառայության սկիզբը նույնպես մնացին անհայտ։

Հին որոնման էջերը պահել են մի քանի վերնագիր՝ «Սողոմոն Վլասյան․ ԱՀՔ եկեղեցի․ ջրով մկրտություն», «Մտիր քո ներքին սենյակը», «Մի դատեք», «Հավատքս չեմ մոռանա»։ Տեսագրությունների մի մասը հիմա չի բացվում։ Այդ չորս տողում մկրտություն կա, աղոթք, հավատք, դատելուց հրաժարում։ Չկա այն էջը, որտեղ գրված լիներ՝ երբ է նա դարձել հովիվ, ում հետ է ստեղծել համայնքը, քանի մարդ է եկել նրա հավաքներին, ինչ աշխատանքով է ապրել։

https://www.youtube.com/shorts/jQhZsdz2AZI?feature=share

Երեք տարի անց տեսախցիկի առաջ խոսեց քույրը՝ Նելլի Վլասյանը։ Նա մեծ բառեր չընտրեց։ Եղբայրը վերանորոգում էր անում, աշխատում էր, հարգանք ուներ, «խուժան չէր»։ Սպանությունից հետո հարևաններից մեկը նույն մարդուն նկարագրեց ուրիշ ձևով՝ «հավին քշա չանող»։ Վլասյանի առօրյայից հրապարակային դաշտում հենց այսքանն է մնացել։ Գործի թղթերում կան հասցեն, քաղաքացիությունը և գլխի վնասվածքը։

2023 թվականին նախկին պատգամավոր Հմայակ Հովհաննիսյանը պատմեց ևս մի դրվագ։ Նրա խոսքով՝ Վլասյանը հաշմանդամություն ուներ, 2020 թվականի պատերազմից հետո գիշերներ էր անցկացնում Եռաբլուրում և մխիթարում զոհված զինծառայողների ծնողներին։ Այլ հրապարակային վկայություններ չհայտնվեցին։ Չկան ամսաթվեր, լուսանկարներ կամ ծառայության գրանցված պատմություն։ Նույն ելույթում Հովհաննիսյանը վիճարկեց խանդի մասին շրջանառվող խոսակցությունները և քաղաքական ենթադրություններ առաջ քաշեց։ Քննության հրապարակված նյութերում դրանցից ոչ մեկը տեղ չգտավ։

Քրեական գործի առաջին ամբողջական պատմությունը սկսվում էր մեքենայից։ Քննության վարկածով՝ Գեղամ Արամի Հակոբյանը «Նիսանով» գնացել էր Հերացի փողոցի դպրոցի մոտ, սպասել Վլասյանին, ապա հասել նրա տան մոտ և երկու անգամ կրակել։ Փախուստի ճանապարհին, Սարալանջի աջ եզրին, իրարից հեռու գտնվեցին ատրճանակի մասեր, պահունակ, վերարկու և գլխարկ։ Մայիսի 2-ին Հակոբյանին հայտնաբերեցին Բագրատաշենի սահմանային անցակետի մոտ գտնվող ավտոկայանատեղում։ Նա մեղքը չընդունեց։ Նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցվեց սպանության և հրազենի ապօրինի շրջանառության հոդվածներով։ Քննիչները հարցաքննեցին մոտ մեկ տասնյակ վկաների, կատարեցին խուզարկություններ, զննություններ ու փորձաքննություններ։ 2024 թվականի ապրիլին գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվեց դատարան։

Առաջին շաբաթների հրապարակումները Հակոբյանին կապում էին Արտաշատի նախկին քաղաքապետ և նախկին պատգամավոր Արգամ Աբրահամյանի հետ։ Նրան անվանում էին Աբրահամյանի թիկնապահներից կամ վստահելի մարդկանցից մեկը։ Քննչական կոմիտեն այդ կապը հրապարակավ չհաստատեց։ 2023 թվականի ամռանը քննությունից խնդրեցին հայտնել զոհի ինքնությունը, կրոնական կարգավիճակը, հնարավոր անձնական կապերն ու շարժառիթը։ Պատասխանի մի մասը փակվեց։ Պատճառը անձնական ու ընտանեկան կյանքի գաղտնիությունն էր և նախաքննության տվյալների պաշտպանությունը։ Հրապարակվեցին Վլասյանի ամբողջական անունը, հասցեն, քաղաքացիությունը, դեպքի վայրից վերցված առարկաները։ Հարաբերությունների հարցը մնաց փակ։

2026 թվականի օգոստոսի 8-ին Քննչական կոմիտեն այդ փակ շերտը դրեց իր հաղորդագրության կենտրոնում։ Տեքստը խոսում էր «առերևույթ փաստական տվյալների» մասին և նախկին համայնքապետին ու պատգամավորին նշում Ա․Ա․ սկզբնատառերով։ Արտաշատի նախկին քաղաքապետ և նախկին պատգամավոր Արգամ Աբրահամյանի անունը այդ սկզբնատառերի հետևում դժվար չէր ճանաչել։ Քննության վարկածով՝ նա կասկածել էր, որ իր կինը՝ Է․Ծ․-ն, անձնական հարաբերություններ ունի Սողոմոն Վլասյանի հետ և նրան խոշոր գումարներ է տալիս։ Հաղորդագրության մեջ հենց այդ կասկածից էր սկսվում վրեժի շարժառիթը։ Աբրահամյանին վերագրվում էր իր անվտանգության աշխատակից Գեղամ Հակոբյանի նկատմամբ ազդեցությունն օգտագործելու, նրան հանձնարարություն տալու և սպանության դրդելու արարքը։

Ամբողջ շարադրանքը կախված էր մեկ բայից՝ «կասկածել»։ Այդ բայը չէր հաստատում հարաբերությունը։ Չէր հաստատում գումարի փոխանցումը։ Այն նկարագրում էր Արգամ Աբրահամյանին վերագրվող համոզմունքը, որի վրա քննությունը դրել էր պատվերի շարժառիթը։ Հանրությանը տրված տեքստում չկային բանկային փոխանցման փաստաթուղթ, նամակագրության հատված կամ վկայի խոսք։ Չկար նաև բացատրություն, թե 2023-ից հետո ինչ նոր ապացույց էր փոխել գործի ուղղությունը։ Է․Ծ․-ին մեղադրանք ներկայացված չէ։ Սողոմոն Վլասյանը հրապարակված պնդմանը պատասխանել չի կարող։

Արգամ Աբրահամյանի պաշտպան Էմին Խաչատրյանը մեղադրանքն անվանեց անհիմն ու անհեթեթ։ Աբրահամյանը մեղքը չի ընդունում և հերքում է սպանության պատվերի հետ որևէ կապ։ Օգոստոսի 9-ին դատարանը նրա նկատմամբ երկամսյա կալանք կիրառեց։ Հանրային քրեական հետապնդումը հարուցված է պատվերով սպանություն կատարելուն դրդելու հոդվածով։ Օգոստոսի 14-ի դրությամբ դատավճիռ չկա։ Աբրահամյանի և Հակոբյանի նկատմամբ գործում է անմեղության կանխավարկածը։ Հակոբյանի գործով դատաքննությունն էլ ավարտված չէ։

Քննչական կոմիտեի հաղորդագրությունից հետո Մարդու իրավունքների պաշտպան Անահիտ Մանասյանը հրապարակավ առարկեց անձնական ու ընտանեկան կյանքի տվյալների անհարկի տարածմանը։ Նա հիշեցրեց, որ քրեական գործի նկատմամբ հանրային հետաքրքրությունը ինքնուրույն չի արդարացնում նման տեղեկության հրապարակումը։ Կնոջ անձնական կյանքին վերաբերող պնդումը, նրա խոսքով, հատուկ զգայունություն է պահանջում։ Պաշտպանը հարց բարձրացրեց նաև զոհի կրոնական պատկանելությունը շեշտելու անհրաժեշտության մասին։ 2023 թվականին քննությունը նույն տեղեկությունները փակել էր գաղտնիության պատճառաբանությամբ։ 2026 թվականի հաղորդագրության մեջ հայտնվեցին կնոջ սկզբնատառերը, ենթադրվող հարաբերությունը, գումարի մասին պնդումը և Վլասյանի կրոնական կարգավիճակը։

Դեպքի վայրից վերցված հեռախոսը երեք տարի մնաց գործի իրերի մեջ։ 2026 թվականի օգոստոսի 14-ին հրապարակվեց, որ քննիչը այն պահանջել և ստացել է դատարանից։ Հեռախոսը Գեղամ Հակոբյանի գործի նյութերի հետ արդեն փոխանցված էր դատական քննության։ Օգոստոսի 14-ի հրապարակման մեջ գրված էր, որ այնտեղ պահպանվել են Վլասյանի՝ կրոնական համայնքի շրջանակում ունեցած խոսակցություններն ու նամակագրությունը։ Բովանդակությունը չի հրապարակվել։ Քննչական կոմիտեի օգոստոսի 8-ի հաղորդագրությունը չի ասել, թե հեռախոսից ստացված որ տվյալն է առնչվում Աբրահամյանին վերագրվող կասկածին։

Վլասյանի բնակարանի խուզարկության արձանագրության մեջ թվերը երկար են՝ 380 հազար դրամ, 25 հազար ռուբլի, 9820 եվրո և 48 հազար 550 դոլար։ Քույրը տարիներ անց ասաց, որ գումարը ընտանիքին չի վերադարձվել։ Առգրավման շուրջ առանձին քրեական վարույթում նախկին քննիչի փաստաբանը պնդեց, որ փաթեթները պահպանված են և գտնվում են Հակակոռուպցիոն դատարանի քննության տակ գտնվող գործի ապացույցների շարքում։ Վերջնական դատական որոշում հրապարակված չէ։ Մինչև 2026 թվականի օգոստոսի 14-ը հրապարակված նյութերում այդ գումարների և Արգամ Աբրահամյանի կնոջը վերագրվող փոխանցումների միջև կապ ներկայացված չէր։

Գեղամ Հակոբյանի երթուղին գործի թղթերում գրված է փողոց առ փողոց։ Արգամ Աբրահամյանի դերը նկարագրված է նախկին պաշտոններով, ազդեցությամբ, հանձնարարության վարկածով և ընտանեկան կասկածով։ Սողոմոն Վլասյանի անվան կողքին դրված են վեցերորդ բնակարանը, Նիդեռլանդների քաղաքացիությունը, գլխի հրազենային վնասվածքը, հեռախոսը, երկու պարկուճը և չորս արժույթով գումարները։ Նրա կյանքի բայերը քիչ են։ Քարոզել է։ Մկրտել է։ Աշխատել է։ Քրոջ խոսքով՝ վերանորոգում է արել։ Մեկ մարդու հիշողությամբ՝ գնացել է Եռաբլուր։ Ապրիլի 30-ի գիշերը վերադարձել է տուն։

Համացանցում դեռ երևում է մի հին տեսագրության անուն՝ «Սողոմոն Վլասյան․ ԱՀՔ եկեղեցի․ Մի դատեք»։ Հղումը բացելիս քարոզը չի սկսվում։ Էկրանին մնում է կարճ գրություն՝ տեսանյութն անհասանելի է։ Մյասնիկյան 2-ի ալյումինե դռնից գնդակի բեկորը վաղուց հանել են։ Քարոզի վերնագիրը մնացել է։