Թաթա Սիմոնյանը ներողություն է խնդրում՝ կատարվածի մեղքը գցելով Հանրայինի վրա. «Նյութը օգտագործվել է առանց ինձ հետ համաձայնեցնելու»
28 ՍԵՊՏԵՄԲԵՐԻ, 2026, ՍԱՐԳԻՍ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ, YEREVAN ONLINE Mag.-ի ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ ԹՂԹԱԿԻՑ
Սեպտեմբերի 27-ին, ժամը 17։20-ին, Հանրայինի եթերում սկսվեց «Ֆեստիվառ» համերգային ծրագիրը։ Վեց տարի առաջ նույն օրը սկսվել էր 44-օրյա պատերազմը։ Հրապարակված ծրագրացանկում առանձին հիշատակի հաղորդում չկար։ Համերգից հետո նշված էր «Ո՞վ է ուզում դառնալ միլիոնատեր», ապա՝ «Հանդիպում Առաջինում»։ Էկրանի համար սովորական կիրակի էր։
Կադրում Թաթա Սիմոնյանն էր։ Դժգոհությունն էլ առաջինը հասավ նրան։ Հեռուստադիտողը տեսնում է երգչին, լսում նրա ձայնը։ Եթերացանկը կազմող ու հաստատող մարդիկ կադրում չեն երևում։
Թաթա Սիմոնյանը պատասխանեց իր ֆեյսբուքյան էջում։ Նա ընդունեց, որ սեպտեմբերի 27-ին այդ համերգի ցուցադրումն անթույլատրելի էր, և ներողություն խնդրեց։ Հետո գրեց, որ համերգը Հանրային հեռուստաընկերության սեփականությունն է, իսկ նյութը եթեր է տրվել առանց իր հետ համաձայնեցնելու։ Հեռուստաընկերության քայլը նա անվանեց «արդարացում չունեցող կոպիտ սխալ»։
Երգիչը կարող էր գրել մեկ նախադասություն՝ եթերացանկը ես չեմ կազմում։ Դա ճիշտ կլիներ։ Կարող էր հիշեցնել պայմանագիրը, նյութի սեփականության իրավունքը, իր համաձայնության բացակայությունը և փակել թեման։ Նա սկզբում ընդունեց մարդկանց դժգոհության իրավացիությունը։ Ներողություն խնդրեց։ Միայն դրանից հետո նշեց, թե որտեղ էր կայացվել որոշումը։
Որոշումը իրենը չէր։ Ներողությունը՝ իրենը եղավ։
Նրա հայտարարության մեջ չկար վիրավորված աստղի ձայն։ Նա չմեղադրեց քննադատողներին, չթաքնվեց իրավական ձևակերպումների հետևում։ Սահմանը գծեց պարզ․ ինքը տվել է համերգը, Հանրայինը տնօրինել է ձայնագրությունը, սեպտեմբերի 27-ի եթերը որոշել են Հանրայինում։
Հենց այդ կետում երգչի պատմությունն ավարտվում է։ Սկսվում է Հանրայինինը։
«Ֆակտոր TV»-ն հեռուստաընկերությունից փորձել է պարզել, թե ինչու է պատերազմի տարելիցի օրը ցուցադրվել տոնական համերգը։ Բանավոր պատասխան չի տրվել։ Լրագրողին առաջարկել են գրավոր հարցում ուղարկել։ Հարցումն ուղարկվել է։ Հրապարակման պահին պատասխան դեռ չկար։
Հարցերը երկար չեն։ Ո՞վ է ընտրել ծրագիրը։ Ո՞վ է այն դրել սեպտեմբերի 27-ի եթերացանկում։ Ո՞վ է հաստատել։ Այդ մարդկանցից որևէ մեկը նայե՞լ է ամսաթվին։ Որևէ մեկը հարցրե՞լ է՝ ինչ է տեսնելու զոհված զինվորի ընտանիքը, երբ Հանրայինի էկրանին սկսվի տոնական համերգը։
Համերգը եթերում ինքն իրեն չի հայտնվել։ Մեկը բացել է արխիվը։ Մեկը ընտրել է նյութը։ Մեկը դրել է ժամը։ Մեկը հաստատել է ամբողջ օրվա ցանցը։ Եթե դա սխալ էր, սխալն ունի ճանապարհ։ Այդ ճանապարհի վրա կան աշխատասենյակներ, պաշտոններ և ստորագրություններ։
Պատասխանները Հանրայինի ծրագրային ղեկավարության մոտ են։ Վերահսկողության հարցը հասնում է նաև Հանրային հեռարձակողի խորհուրդ։ Խորհուրդն ապահովում է Հանրայինի կառավարումն ու վերահսկողությունը։ Նրա յոթ անդամները մրցութային կարգով նշանակվում են վարչապետի կողմից՝ վեց տարի ժամկետով։
Այս կառուցվածքը չի ապացուցում, որ կառավարությունից որևէ մեկը զանգահարել և համերգ է պահանջել։ Այդպիսի փաստ չկա։ Եթերացանկը նախարարների աշխատասենյակներում չեն կազմում։ Բայց պատասխանատվության շղթան օրենքով գրված է։ Վարչապետը նշանակում է խորհրդի անդամներին։ Խորհուրդը կառավարում և վերահսկում է Հանրայինը։ Հանրայինի ղեկավարությունը հաստատում է իր եթերը։ Այդ շղթան չի կարող անհետանալ հենց այն պահին, երբ պետք է պատասխանել չորս պարզ հարցի։
Սեպտեմբերի 27-ի ծրագրացանկը կազմվել էր այնպես, կարծես այդ ամսաթիվը հատուկ զգուշություն չէր պահանջում։ Ժամը 17։20-ին՝ համերգ։ Հետո՝ խաղ։ Հետո՝ հերթական հաղորդումը։ Ամեն ինչ ժամանակին։ Ամեն ինչ իր տեղում։ Միայն օրը տեղում չէր։
Այդպիսի դեպքերը հետո հաճախ ստանում են տեխնիկական անուններ՝ վրիպում, չհամաձայնեցված փոփոխություն, նախապես կազմված ցանց, արխիվային նյութի հերթական ցուցադրում։ Գուցե Հանրայինի բացատրությունն էլ դրանցից մեկը լինի։ Բայց ծրագրացանկը տեխնիկան չի հաստատում։ Մարդն է հաստատում։
Սեպտեմբերի 27-ը հեռավոր կամ մոռացված ամսաթիվ չէ։ Հազարավոր ընտանիքներում այն մնացել է լուսանկարների, զինվորական համազգեստների, մեդալների և վերջին հեռախոսազանգերի կողքին։ Հանրայինին առանձին շրջաբերական պետք չէր՝ այդ օրվա եթերը զգուշությամբ կազմելու համար։
Այստեղ աշխատում է իշխանական համակարգի ծանոթ վարչական սովորությունը։ Հիշողությունը հեշտ է, երբ դրա համար կա հաստատված միջոցառում, ծաղկեպսակ, ուղերձ, տեսախցիկ և արարողակարգ։ Երբ առանձին հանձնարարական չկա, մեքենան շարունակում է աշխատել իր սովորական ռեժիմով։ Ժամը հասնում է 17։20-ի։ Համերգը սկսվում է։
Թաթա Սիմոնյանը այդ ամենը հասկանալու համար գրավոր հարցման կարիք չունեցավ։ Տեսավ արձագանքը, ընդունեց այն և խոսեց։ Իր վրա չվերցրեց ուրիշի որոշումը։ Իր անունը նույնպես չհանեց պատմությունից։ Դա պատասխանատու և արժանապատիվ դիրք էր։
Հանրայինի ղեկավարությանը մնացել է անել շատ ավելի պարզ բան՝ ասել, թե ինչպես է կայացվել որոշումը։ Ո՞ր օղակում է սեպտեմբերի 27-ը դարձել սովորական եթերային օր։ Ո՞վ է պատասխանատու։ Ի՞նչ է փոխվելու, որպեսզի հաջորդ տարելիցին զոհվածների ընտանիքները Հանրայինի էկրանից չստանան նույն սառը պատասխանը՝ ծրագրացանկն արդեն կազմված էր։
Թաթա Սիմոնյանն իր հայտարարությունն ավարտեց այս բառերով․ «Փառք մեր նահատակներին։ Խոնարհվում եմ նրանց հիշատակի առջև»։
Հանրայինի ծրագրացանկում մնաց մյուս տողը՝ «17։20 Համերգ․ Ֆեստիվառ»։
Երգչի անունը հայտնի է։ Այդ տողը հաստատած մարդու անունը՝ դեռ ոչ։
