Մարիաննա Սարգսյանը՝ համերգների, Հայաստանի և ԱՄՆ-ի միջև

14 ՍԵՊՏԵՄԲԵՐԻ, 2026

2026 թվականի հունիսի 22-ին Մարիաննա Սարգսյանը Երևանի օպերային թատրոնում տվեց իր երրորդ մենահամերգը։ Տոմսերը չէին վաճառվում․ հանդիսատեսին հրավիրել էր անվճար։ Առաջին երկու մենահամերգները եղել էին Լոս Անջելեսում՝ 2016 և 2019 թվականներին։ Այդ բեմում մենահամերգ տալու մասին վաղուց էր երազում։ Լիքը դահլիճն ու մարդկանց արձագանքը հիշում է որպես իր կյանքի ամենաթանկ պահերից մեկը։

Ծնվել է Երևանում՝ 1983 թվականին։ Մեծացել է հոր, մոր և քրոջ հետ։ Քույրը մոտ մեկուկես տարով մեծ է։ Ընտանիքի մասին խոսելիս հիշատակում է կրթությունը, աշխատասիրությունն ու միմյանց հանդեպ հարգանքը։ Հորաքույրն իր վրա մեծ ազդեցություն ուներ․ երգում էր, նկարում, բանաստեղծություններ գրում։

Երրորդ դասարանում արդեն բանաստեղծություն էր արտասանում և մենակատարությամբ երգում «Ave Maria»-ն։ Սովորում էր Պեյո Յավորովի անվան թիվ 131 դպրոցում։ Ավարտական միջոցառումներին էլ բեմում էր։ Հետո ընդունվել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա՝ ակադեմիական երգեցողության ուղղությամբ։ Ուսուցիչներից հիշատակում է Աննա Միխայլովնային։ Վոկալի դասերը շարունակել է տարբեր մասնագետների, այդ թվում՝ Էլլադա Չախոյանի մոտ։ Ձայնի վրա աշխատում է մինչև հիմա։

Ամերիկա առաջին անգամ գնացել է մոր ու քրոջ հետ՝ որպես զբոսաշրջիկ։ Հայրը նրանցից մոտ մեկ տարի առաջ էր մեկնել։ Քիչ ծանոթներ ունեին, լեզուն դժվարություն էր։

«Մոտ մեկ տարի անց արդեն աշխատում էինք և սովորում քոլեջում, և որոշեցինք մնալ»։

Հետագայում ստացել է Միացյալ Նահանգների քաղաքացիություն։ Ամերիկայում աշխատանք ու ընտանիք է ունեցել։

«Մեր տանը հայերենը միշտ բնական ներկայություն է ունեցել»։

Հետևել է, որ որդին ու դուստրը կարդալ ու գրել էլ սովորեն, ճանաչեն Հայաստանը։ Ուզում էր, որ նրանք գնահատեն նաև Ամերիկայում ունեցած հնարավորությունները։ Այսօր, նրա խոսքով, երկուսն էլ ազատ խոսում, կարդում ու գրում են հայերեն։ Երեխաների մասին այս փաստը պատմում է հպարտությամբ։

Երբ երեխաները դպրոց գնացին, Մարիաննան սկսեց այնտեղ ներկայացնել հայերենն ու հայկական մշակույթը։ Սկզբում լեզվի և պարի ծրագրեր էին։ Հետո աշխատանքը տարածվեց տարբեր դպրոցներում, ավելացան դասընթացները։ Երեխաների հետ աշխատելու իր փորձը հաշվում է ավելի քան տասնհինգ տարով։ Դպրոց էր մտել որպես մայր։

Դասավանդում է արևելահայերեն, հետևում, որ երեխան սովորելիս իրեն վստահ զգա։

«Յուրաքանչյուր երեխա տարբեր է, և ես փորձում եմ տեսնել նրա ուժեղ կողմերը, հասկանալ նրա սովորելու ձևը»։

Նրա կազմակերպած ծրագրերում կան շախմատ, խոհարարություն, երգեցողություն, երաժշտություն, պար ու արվեստ։ Յուրաքանչյուր դասընթացից իր ակնկալիքն ունի։ Շախմատի դեպքում խոսում է կենտրոնանալու և որոշում կայացնելու մասին։ Ուզում է, որ երեխան կարողանա արժանապատվորեն հաղթել, իսկ պարտությունից՝ սովորել։ Խոհարարության դասերին կարևորում է չափումները, գործողությունների հերթականությունը, մյուսների հետ աշխատելը։

Երգեցողության դասերից ակնկալում է նաև բեմական վստահություն։ Ձայնի ու լսողության վրա աշխատելիս երեխան պիտի սովորի զգալ երաժշտությունը և ներկայանալ մարդկանց առաջ։ Ուզում է՝ երեխաներն իրենց ուժերը փորձեն։

Դասավանդման տարիներից ծնվել է «Ոսկեղենիկ հայերեն տառեր» գիրքը։ Լույս է տեսել 2025 թվականին։ Գրքում մեծատառ ու փոքրատառ գրելու վարժություններ են, տառերի տարբեր ձևեր, բառապաշար։ Արտասանության ու տառադարձության համար հուշումներ կան։ Ավելացրել է QR կոդեր, մշակութային տեղեկություններ։ Յուրաքանչյուր տառի համար էլ բանաստեղծական տողեր է գրել։

Բանաստեղծությունների առաջին գիրքն ավելի վաղ էր հրատարակել։ «Կյանքի երանգներ»-ը լույս է տեսել 2015 թվականին, երկրորդ հատորը՝ 2026-ին։ Երեք գրքերից երկուսը պոեզիա են, մեկը՝ հայերեն սովորելու համար։ Իր գրելու մասին ասում է՝ փորձում է փոխանցել այն, ինչ զգում է։ Թվարկում է սերը, ժամանակը, կյանքը, հայրենիքը։ Բանաստեղծությանն է դիմում, երբ սովորական խոսքը չի բավականացնում։

«Proud Armenians by Mrs. Marianna» նախաձեռնությամբ երեխաներին ու ընտանիքներին ներգրավում է դպրոցական մշակութային ծրագրերում, ելույթներ կազմակերպում։ Խմբով տարիներ շարունակ մասնակցել են Granada Hills Holiday Parade-ին։ Պատմում է ստացած մրցանակների ու գավաթների մասին։ Մասնակցության նպատակը բացատրելիս խոսում է հայկական ներկայությունից և երեխաների հպարտությունից։

Դպրոցական ցուցադրություններում ներկայացնում է Հայաստանի պատմությունը, արվեստը, տարազը, գյուտարարներին։ 2026 թվականին հայկական թանգարանային ցուցադրություն է կազմակերպել Darby Avenue Elementary School-ում։ Այն նախատեսված էր ամբողջ դպրոցի համար։ Հայաստանի հետ ընտանեկան կապ չունեցող երեխաներն էլ պետք է ծանոթանային երկրին ու նրա մշակույթին։

Միջոցառումների համար նաև հագուստ է ձևավորում՝ տարազներ, շապիկներ, շարֆեր։ Իր միջոցառումների ձևավորումն էլ հիմնականում ինքն է անում։ «Դիզայներ» կոչման մասին հարցին ճշտում է․

«Ուրիշների համար մասնագիտորեն չեմ աշխատում որպես միջոցառումների կազմակերպիչ կամ դիզայներ․ դա անում եմ իմ սեփական նախագծերի շրջանակներում»։

Հայաստանյան այցելություններից հիշում է մանկատան երեխաների հետ անցկացրած օրերը։ Նրանց դուրս էին բերում, հարցնում՝ ինչ են ուզում անել։ Հետո կազմակերպում էին զբոսանք, ուտելիք, խաղեր։ Իր առաջին մեծ բարեգործական նախաձեռնություններից մեկի ժամանակ, պատմում է, համերգի ամբողջ հասույթը նվիրաբերել է մանկատան երեխաներին։

Պատերազմի տարիներին օգնության կարիքն աճել է։ Սարգսյանի ներկայացրած տվյալներով՝ ամեն ամիս անհրաժեշտ սննդամթերքով աջակցել են շուրջ հարյուր ընտանիքի։ Զինվորներին օգնելու համար դրամահավաքներ են կազմակերպել։

«Պատերազմից հետո որոշեցի, որ այդ առաքելությունը պետք է շարունակվի»։

Հետագայում այդ աշխատանքը դարձել է ամենամյա ամառային ծրագիր՝ շուրջ հարյուր ընտանիքի համար։ «Helping Hands» նախաձեռնությունն իրականացնում է քրոջ հետ։ Ամեն տարի Հայաստանում ընտանիքներին սննդի օգնություն են տրամադրում։

Երեք հեղինակային երգ ձայնագրել է Avo-ի ստուդիայում՝ մասնագիտական գործիքավորմամբ։ Առանձնացնում է «Տարիներ»-ն ու «Երևան»-ը․ երկուսի խոսքերն ու երաժշտությունն էլ իրենն են։

Այս երգերը ներառել էր նաև Երևանի մենահամերգի ծրագրում։ Դրանց կողքին դասական ստեղծագործություններ էին, Disney-ի երգեր, համարներ «The Phantom of the Opera»-ից և «Anastasia»-ից։ Ներկայացրել էր նաև «Սեր», «Երանի», «Հայ Ազգ» բանաստեղծությունները։

Նախագծի ղեկավարն էր Կարեն Մակարյանը։ Մարիաննայի հետ աշխատել են վոկալի ուսուցիչ Էլլադա Չախոյանը, պարողներ Նիկիտա Յակիմչուկն ու Կանա Սեմբան։ Լուսանկարչական և տեսանկարահանման գործն արել է Սամվել Նալբանդյանը, ներգրավված են եղել Lucia Armenia Beauty-ի մասնագետները։ Համերգին մասնակցել է նաև Piano Forte մանկական երգչախումբը։

Սարգսյանը անուններով հիշատակում է իր կողքին աշխատած մարդկանց։ Երևանի բեմ էր բերել տարիների ընթացքում գրածն ու սովորածը։ Իր ծննդավայրում ուզում էր երգել և այդ երեկոն նվեր անել հանդիսատեսին։

Կրթական ու մշակութային աշխատանքի համար շնորհակալագրեր և ճանաչման վկայականներ է ստացել Լոս Անջելեսում, Բըրբենքում, Գլենդելում ու այլ համայնքներում։ Դրանց արժեքը կապում է աշխատանքի գնահատման ու հայկական մշակույթի տեսանելիության հետ։

Ամուսնուն՝ Վահագն Պետրոսյանին, անվանում է ընտանիքի կարևոր հենարան։ Ծրագրերն ու ընտանեկան կյանքը համատեղելու մասին խոսելիս նշում է կարգապահությունը, ժամանակի բաշխումը, ընտանիքի աջակցությունը։ Թե որ օրվա ընթացքում ինչի համար ժամանակ չի հերիքել, չի մանրամասնում։ Դժվարությունների մասին կարճ է խոսում։ Պատմում է արածը, հետո անցնում հաջորդ ծրագրին։

Դժվար պահերին հավատքն է օգնում, ասում է։ Ամեն օր Աստծուն շնորհակալություն է հայտնում ընտանիքի ու առողջության համար, նաև այն բանի, որ կարող է ստեղծագործել և մարդկանց օգտակար լինել։

2026 թվականին սկսել է «Կյանքի երանգներ» հեռուստահաղորդումը՝ AABC TV-ով։ Գրքի անունը տվել է նաև հաղորդմանը։ Հաղորդման թեմաներն են կրթությունը, մշակույթը, արվեստը, համայնքի կյանքն ու մարդկանց պատմությունները։ Հեռուստատեսությունում նախկինում էլ հանդես է եկել որպես հյուր և վարող։ Համագործակցել է AABC TV-ի, Shant TV-ի, Armenia TV-ի, Horizon-ի և այլ ալիքների հետ։

Լոս Անջելեսում նախատեսում է ելույթ ունենալ Shepherd Church Worship Center Auditorium-ում։ Ուզում է նոր երգեր ու բանաստեղծություններ գրել, շարունակել կրթական ծրագրերը։

Որդին ու դուստրը կարող են կարդալ մոր գրածը։