Ով և ինչու է պղծել Երուսաղեմում հայկական վանքի մուտքը

2 ՕԳՈՍՏՈՍԻ, 2026, ԼԵՎՈՆ ԱՐԱՄՅԱՆ, YEREVAN ONLINE Mag.-ի ԹՂԹԱԿԻՑ

Օգոստոսի 2-ին, գիշերվա ժամը մեկի մոտ, Սրբոց Հակոբյանց վանքի գլխավոր դուռը փակ էր։ Քարե կամարի վերևում երեք լեզվով գրված էր վանքի անունը։ Վեց հոգանոց խումբը կանգնել էր ներքևում։ Մեկը մոտեցավ, թքեց, հետ քաշվեց։ Հաջորդը եկավ։ Ոմանք հարվածեցին դռանը։ Հետո մեկի ձեռքում քար երևաց։ Տեսագրությունը կարճ է։ Շարժումները՝ հանգիստ ու հերթական։ Ոչ ոք մյուսին չի կանգնեցնում։

Մոտակա տնից հայ կին էր նկարահանում։ Խումբը նկատեց հեռախոսը։ Փողոցից ձայն բարձրացավ դեպի պատուհանը։ «Ներս մտիր, պոռնիկի աղջիկ», գոռաց նրանցից մեկը։ Հաջորդ կադրում քար է նետվում։ Չի երևում, թե որտեղ է ընկնում։ Միջադեպը հրապարակած երուսաղեմահայ լրագրող Գեղամ Բալյանն ասել է, որ քարերը նետվել են կնոջ պատուհանի ուղղությամբ։ Քարեր հասել են նաև վանքի պատին։ Վնասվածքի կամ վիրավորի մասին հաղորդում չի եղել։

Քիշլեի ոստիկանական համալիրը դարպասից մի քանի քայլ է հեռու։ Այդ հատվածը վերահսկում են Դավթի ոստիկանական բաժանմունքը, պարեկներն ու «Մաբատ 2000» դիտարկման կենտրոնի տեսախցիկները։ Զանգից հետո ոստիկանները եկան, տեսագրություններով վերականգնեցին խմբի ճանապարհը և նույն գիշեր ձերբակալեցին վեց անձի։ Պաշտոնական հաղորդագրությունը նրանց անվանեց «կրոնական հրեաներ»։ Հինգը անչափահաս էին, մեկը՝ չափահաս։

Երեքին ազատ արձակեցին մեկ պայմանով՝ տասնհինգ օր չմտնել Հին քաղաք։ Մյուս երեքին տարան Երուսաղեմի մագիստրատական դատարան։ Ոստիկանությունը կալանքը երկարացնելու միջնորդություն ներկայացրեց։ Հրապարակված տեղեկությունն այստեղ կանգ է առնում։ Դատարանի վերջնական որոշումը հայտնի չէր։ Մեղադրանքի ամբողջական ձևակերպումը չէր հրապարակվել։ Հարցաքննության պատասխանները նույնպես փակ էին։

Անուններ չկան։ Չափահասի անունն էլ չկա։ Չկան բնակության հասցեներ, ուսումնական հաստատությունների անուններ, կազմակերպական կապեր կամ խմբի գաղափարական պատկանելության մասին ստուգված տեղեկություն։ Հինգ անչափահասների տվյալները օրենքով պաշտպանված են։ Վեցերորդը չափահաս է, բայց նա էլ մնացել է անանուն։ Գործից հաստատվածը մեկ տող է՝ վեց կրոնական հրեա, հինգ անչափահաս, մեկ չափահաս։

Տարբեր լեզուներով նրանց տարբեր անուններ տվեցին։ Իսրայելական հաղորդագրություններում գրվեց «կրոնական հրեաներ» կամ «հրեա իսրայելցիներ»։ Պաղեստինյան և մի շարք արաբալեզու հրապարակումներ օգտագործեցին «վերաբնակներ» ու «գաղութարարներ» բառերը։ Հայկական վերապատմություններում հայտնվեց «ծայրահեղական հրեաներ» ձևակերպումը։ Նրանց բնակության վայրերը չեն հրապարակվել։ Հորդանանի արևմտյան ափի որևէ բնակավայրի կամ վերաբնակեցման շարժման հետ կապ չի հաստատվել։ «Վերաբնակ» անվանումը հայտնի փաստերից չի բխում։ «Կրոնական հրեա» բնորոշումն էլ քիչ բան է ասում։ Հայտնի չէ՝ նրանք հարեդինե՞ր էին, կրոնական-ազգայնականնե՞ր, յեշիվայի սանե՞ր, թե տարբեր միջավայրերից եկած մարդիկ։

Շարժառիթի մասին ոստիկանությունը ոչինչ չի հայտնել։ Հարցաքննությունից մեջբերում չկա։ Որևէ կասկածյալի անունով խոստովանություն չի հրապարակվել։ Թիրախը քրիստոնեական սրբավայրի մուտքն էր։ Վեց հոգին հերթով մոտեցել էին դռանը։ Երբ հայ կինը սկսեց նկարահանել, նրան սեռական հայհոյանքով դիմեցին և քար նետեցին պատուհանի ուղղությամբ։ Իրավական գործը դեռ պիտի այդ հաջորդականությունը կապի յուրաքանչյուր կասկածյալի դիտավորության հետ։ «Փողոցային խուլիգանություն» բառերը տեսագրության ամբողջ ընթացքը չեն նկարագրում։

Հայոց պատրիարքարանը պաշտոնական բողոք ներկայացրեց։ Դիմում ուղարկվեց նաև Իսրայելում ԱՄՆ դեսպան Մայք Հաքաբիին։ Պատրիարքարանի հարցը պարզ էր․ Արևմուտքում նման արարքը ատելության հանցագործություն կհամարվեր, ինչո՞ւ Երուսաղեմում նույն անունը չի ստանում։ Իսրայելական ոստիկանությունն էր քննում գործը։ Իսրայելական դատարանն էր որոշելու կասկածյալների ճակատագիրը։ Հայկական եկեղեցին իր հարցը հասցրեց նաև ամերիկյան դեսպանին։ Հաքաբին ազդեցիկ դեմք է ամերիկացի ավետարանականների շրջանում և Իսրայելի իշխանությունների բացահայտ բարեկամը։ Նրա ձայնը լսելի է այն քաղաքական շրջանակներում, որտեղ պաշտոնական Երուսաղեմը հաճախ խոսում է քրիստոնյաների պաշտպանության մասին։

Իսրայելի օրենքով մարդու ուղղությամբ թքելը կարող է որակվել որպես հարձակում։ Կրոնական կամ ռասայական ատելությունը որոշ հանցանքների դեպքում ծանրացնող հանգամանք է։ Դարպասին թքելը, պատին հասած քարերը, կնոջ հասցեին հայհոյանքը և նրա պատուհանի ուղղությամբ նետված քարը քննության տարբեր մասեր են։ Քննիչներին մնում է ճշտել սպառնալիքը, հնարավոր վնասը, խմբի նպատակը և յուրաքանչյուրի դերը։ Դեռ պարզ չէ՝ «ատելության հանցագործություն» բնորոշումը կհայտնվի՞ մեղադրանքի մեջ։ Պատրիարքարանի հարցի հետևում տարիների տեսագրություններ կան։ Կան բողոքներ, կարճ արգելքներ և գործեր, որոնց վերջը համայնքը հազվադեպ է տեսնում։

Պատմությունը տեսախցիկներից առաջ էլ կար։ 2004 թվականի հոկտեմբերին, Խաչվերացի երթի ժամանակ, յեշիվայի ուսանող Ցվի Ռոզենթալը թքել էր հայ արքեպիսկոպոս Նուրհան Մանուկյանի և երթում տարվող 17-րդ դարի խաչի ուղղությամբ։ Մանուկյանը ապտակել էր նրան։ Ոստիկանությունը նախազգուշացմամբ հարցաքննել էր արքեպիսկոպոսին։ Ուսանողը օրեր անց ներողություն էր խնդրել։ Հանրությանը հասավ երկու բան՝ արքեպիսկոպոսի հարցաքննությունն ու ուսանողի ուշացած ներողությունը։ Քսաներկու տարի անց Հայոց պատրիարքարանը կրկին հարցնում է՝ ինչ անուն է ստանում արարքը և ինչ պատիժ է հետևում դրան։

Նույն դարպասը հին կադրեր ունի։ 2021 թվականի նոյեմբերի 15-ին երիտասարդ ուղղափառ հրեա տղամարդը մի քանի անգամ թքել էր պատրիարքարանի մուտքի մոտ։ Հետո միջնամատ էր ցույց տվել հենց վերահսկող տեսախցիկին։ Կադրը տարածվեց։ Պատրիարքարանը լուրջ քննություն պահանջեց։ Մարդը տեսնում էր տեսախցիկը։ Նրա ժեստը մնաց նույն տեսագրության մեջ, որտեղ մնացել էր թուքը։

2026-ի փետրվարին և մայիսին նոր կադրեր հրապարակվեցին։ Կրոնական հրեաները կրկին թքում էին վանքի մուտքի առաջ։ Մեկը քայլում էր, թքում և շարունակում ճանապարհը։ Մյուսը կանգ էր առնում, կրկնում արարքը, հայհոյական ժեստ անում։ Հրապարակումների ամսաթվերը երբեմն չէին համընկնում։ Քարե կամարը նույնն էր։ Տեսախցիկի անկյունը գրեթե չէր փոխվել։ Ամեն կադր առանձին գործ էր, բայց շարքը երկարում էր։

2026 թվականի ապրիլից հունիս ընկած ամիսների եբրայերեն գրանցամատյանը տասներկու էջ ունի։ Այն կազմել է Երուսաղեմում քրիստոնյաների դեմ ոտնձգությունները փաստագրող քաղաքացիական թեժ գիծը։ Գրանցամատյանը պետական վիճակագրություն չէ։ Կազմակերպությունն աշխատում է մասնավոր քաղաքացիների միջոցներով և դեպքերը հավաքում է կամավորներից, եկեղեցիներից, տեսագրություններից ու բողոքներից։ Այդ սահմանափակումը նշված է հենց փաստաթղթում։ Երեք ամսում գրանցվել էր 76 միջադեպ և 83 առանձին արարք։ Մեկ միջադեպում երբեմն մի քանի գործողություն էր եղել։ Թքելու դեպքերը 47-ն էին։ Միջադեպերից 68-ը տեղի էին ունեցել Երուսաղեմում, 46-ը՝ Հին քաղաքում, 18-ը՝ Հայոց թաղում։

Թվերից հետո անուն չունեցող մարդիկ են ու կարճ գործողություններ։ Ապրիլի 14-ին տասներկու տարեկան հեծանվորդը թքել էր հայկական վանքի մոտ։ Նույն օրը մեկ այլ կրոնական պատանի հյութ էր լցրել հայ հոգևորականների ուղղությամբ՝ ճեմարանի մոտ։ Ապրիլի 20-ին երկու հարեդի թքել էին վանականների կողմը։ Տեսագրության մեջ երրորդ հարեդի տղամարդ էլ կար։ Նա կանգ էր առել և հանդիմանել թքողներին։ Նույն հագուստը։ Նույն կրոնական միջավայրի տեսանելի նշանները։ Հակառակ քայլը։

Մայիսի 13-ին ամերիկացի հրեան թքել էր հոգևորականի ուղղությամբ Հայոց պատրիարքարանի փողոցում։ Տեսագրությունն անմիջապես փոխանցվել էր ոստիկանությանը։ Կասկածյալին արագ գտել էին։ Վանականն ու թեժ գծի կամավորը հետո երկու ժամ սպասել էին բաժանմունքում, մինչև բողոքը գրանցվեր։ Այդ երկու ժամն էլ մնացել էր դեպքի արձանագրության կողքին։

Մայիսի 14-ի գրանցումները խիտ են։ Դրոշների երթի հինգ կամ ավելի մասնակից թքել էին Պրետորիումի եկեղեցու վրա։ Մեկը հարվածել էր դռանը։ Հայկական ճեմարանի մոտ երեխաները թքել էին այն պահին, երբ հասկացել էին, որ դարպասի հետևում կանգնած ճեմարանականները քրիստոնյա հայեր են։ Նույն օրը 13-ից 14 տարեկան երեք պատանի թքել էին հայկական վանքի մուտքի առաջ։ Նրանցից մեկը տեսախցիկի առաջ ասել էր․ «Քանի որ նրանք անհավատներ են»։ Աղջիկների մեկ այլ խումբ թքել էր ու փախել, երբ նկատել էր նկարահանումը։ Նույն փողոցի նույն օրվա գրառումներն իրար էին հաջորդում՝ թուք դարպասին, թուք պատին, փախուստ, կադր, բողոք։

Մայիսի պատանու խոսքը օգոստոսին ձերբակալվածների խոստովանությունը չէ։ Երեք ամիս է անցել։ Մարդիկ տարբեր են։ Գործերը՝ նույնպես։ Մայիսի դեպքից հաստատված է միայն մեկ բան․ նույն փողոցում մի պատանի թքել էր և իր քայլը բացատրել «անհավատներ են» բառերով։ Օգոստոսի կադրերում այդ բառը չի հնչում։ Երբ հայ կինը սկսում է նկարահանել, խմբից սեռական հայհոյանք է հնչում, հետո քար է թռչում պատուհանի ուղղությամբ։

Այդ տեսագրության ամենակարևոր բառերից մեկը «հերթով»-ն է։ Մեկը մոտենում է։ Մյուսները սպասում են։ Հաջորդը կրկնում է։ Ոչ ոք չի կանգնեցնում նախորդին։ Ապրիլ-հունիսյան փաստաթղթի կազմողները գրանցել էին, որ տոնական երթերի, խմբային քայլքի և դարպասների շրջայցերի ժամանակ թքելու դեպքերը շատանում են։ Եղել էին ծնողներ, որոնք երեխաների աչքի առաջ թքել ու հայհոյել էին, երբեմն խրախուսել նրանց նույնն անել։ Օգոստոսի խմբի ներսում չափահասի և անչափահասների այդպիսի կապի մասին տվյալ չկա։ Քննությունը պիտի պարզի՝ ով էր առաջնորդում, ով էր կրկնում, ով վերցրեց քարը, ինչ արեց միակ չափահասը։

2025 թվականի սեպտեմբերին 500 հրեա քաղաքացիների շրջանում ներկայացուցչական հարցում էր անցկացվել։ Հարցվածների կեսից ավելին քրիստոնյաների ուղղությամբ թքելը համարել էր լուրջ և պատժելի արարք։ 22 տոկոսը այն լուրջ էր համարել, բայց պատիժ չէր պահանջել։ 14 տոկոսն ասել էր՝ լուրջ չէ, թեև ինքը չէր անի։ 4 տոկոսը պաշտպանել էր թքողներին։ Նրանցից ոմանք ընդունել էին, որ իրենք էլ են այդպես վարվում։ Չորս տոկոսը հարցաթերթիկի վրա փոքր թիվ է։ Փողոցում այն կարող է լինել մեկ խումբ։ Դարպասը մնում է նույն երթուղու վրա։

Կրոնական ինքնության ու տարիքի բաժանումը թվերը կոշտացնում էր։ Հարեդի հարցվածների 20 տոկոսը աջակցել էր երևույթին։ 12 տոկոսն ասել էր, որ ինքն էլ կթքեր։ Կրոնական հարցվածների շրջանում աջակցությունը 9 տոկոս էր։ Ավանդական և աշխարհիկ խմբերում ակտիվ աջակցություն չէր արձանագրվել։ 18-ից 24 տարեկանների մեջ յուրաքանչյուր տասներորդից ավելի մեկը պաշտպանել էր այդ քայլը կամ ասել, որ ինքն էլ կաներ։ Նույն հարցման մեջ հրեա հարցվածների 70 տոկոսին փողոցում խաչ կրող քրիստոնյան չէր անհանգստացնում։ Մեծամասնությունը պատիժ էր պահանջում։ Օգոստոսի վեց անձանց այդ տոկոսներից որևէ մեկի մեջ դնել չի կարելի։ Նրանց մասին դրա համար բավարար տեղեկություն չկա։

Հարեդի հարցվածների գրեթե 80 տոկոսն ասել էր, որ քրիստոնյա ծանոթ չունի։ 79 տոկոսը քրիստոնեությունը կռապաշտություն էր համարել, 96 տոկոսը՝ եկեղեցի մտնելը արգելված։ Այս թվերի մեջ թքելու հրահանգ չկա։ Շատ ռաբբիներ հրապարակավ դատապարտել են այդ վարքը։ Ապրիլի տեսագրության մեջ նույն կրոնական հագուստով մի տղամարդ թքել էր, մյուսը կանգնել ու հանդիմանել էր նրան։ Օգոստոսի վեց հոգու համոզմունքների մասին ոստիկանությունը ոչինչ չի հրապարակել։

2024-ին Ռոսինգի կենտրոնը փաստագրել էր 111 հակաքրիստոնեական միջադեպ։ 2025-ին՝ 155։ Դրանցից 61-ը դասվել էր ֆիզիկական հարձակումների շարքին, 52-ը՝ եկեղեցական գույքի դեմ արարքների, 28-ը՝ հետապնդման ու բանավոր ոտնձգության, 14-ը՝ հանրային ցուցանակների պղծման։ Թուքը տարբեր գործերում հայտնվում է տարբեր սյունակներում՝ երբեմն որպես ֆիզիկական հարձակում, երբեմն որպես եկեղեցական գույքի դեմ արարք։ Այս թվերը ոստիկանության համապետական ամբողջական բազան չեն։ Դիտարկումը հիմնականում Երուսաղեմում է, դեպքերի ծանրությունը տարբեր է, իսկ ավելի ակտիվ փաստագրումը կարող է մեծացնել գրանցված թիվը։ Տարբեր էջերում նույն վայրերն ու նույն շարժումներն են կրկնվում՝ նոր ամսաթվերով։

Փաստաթղթերում հաճախ նույն կարճ տողն է մնում․ բողոքը փակվել է, հանրությանը հասանելի հետևանք չկա։ Քրիստոնյա հոգևորականներից ոմանք ոստիկանություն չեն դիմում։ Նրանք հիշատակում են երկար սպասումը, նախկինում փակված գործերը, կացության կամ վիզայի կարգավիճակի հետ կապված վախը, դատարան վերադառնալու ցանկության բացակայությունը։ Տեսագրությունն անգամ միշտ չի համոզում նրանց, որ գործի համարը պատասխան կդառնա։ Չգրանցված դեպքը վիճակագրության մեջ չի մտնում։ Փակված գործը տեսագրությունից չի անհետանում։ Հաջորդ խումբը դատարանի թղթերը չի կարդում։ Դարպասը նույն տեղում է մնում։

Ոստիկանությունը վերջին տարիներին բազմիցս գտել է թքողներին։ 2023 թվականի աշնանը, Սուկկոտի օրերին, քրիստոնյա ուխտավորների և հոգևորականների ուղղությամբ թքելու տեսագրություններից հետո հինգ անձ ձերբակալվեց։ Հատուկ խումբ ստեղծվեց։ Հին քաղաքի տեսախցիկներն աշխատեցին։ 2025 թվականի փետրվարին դարպասների շրջայցի ժամանակ ութ պատանի ձերբակալվեց թքելու համար։ 2026 թվականի օգոստոսի 2-ին «Մաբատ 2000»-ը նորից գտավ կասկածյալներին։ Ձերբակալությունից հետո պիտի գրվի մեղադրանքը, գա դատարանի որոշումը, հետո՝ հնարավոր դատավճիռը։ Օգոստոսի գործի այդ մասը դեռ չի հրապարակվել։

2023-ին վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուն դատապարտեց քրիստոնյաների ուղղությամբ թքելը և վճռական քայլեր խոստացավ։ Գլխավոր ռաբբիները նույնպես դատապարտեցին այդ վարքը։ Ոստիկանությունը հայտարարեց, որ թուքը կարող է հարձակում համարվել։ Ազգային անվտանգության նախարար Իտամար Բեն-Գվիրն ասաց, որ արարքը զզվելի է, բայց յուրաքանչյուր թքելու համար քրեական գործ բացել պետք չէ, և լուծումը կրթությունն է։ 2017-ին, երբ նախարար չէր, նա թքելը կոչել էր «հին հրեական սովորույթ» ու հարցրել, թե ինչու պետք է այն քրեականացնել։

Օգոստոսի 2-ին Բեն-Գվիրի ղեկավարած համակարգը վեց հոգու ձերբակալեց։ Երեքին տասնհինգ օրով հեռացրին Հին քաղաքից։ Մեղադրանքի տեքստը դեռ հայտնի չէ։ Չի ասվել՝ գործը կվերաբերի կրոնական ատելությանը, խուլիգանությանը, գույքի դեմ արարքին, կնոջը սպառնալուն, թե դրանց մի քանի մասերին։ Դատարանի թղթերում գրված բառերը որոշելու են գործի անունը։ Այդ թղթերը դեռ չեն հրապարակվել։

Միջադեպից ժամեր առաջ, օգոստոսի 1-ին, Իսրայելի նախագահ Իցհակ Հերցոգը «Ֆոքս Նյուզ»-ի եթերում խոսել էր քրիստոնյաների դեմ հարձակումների մասին։ Նա ասել էր, որ պետությունն «ագրեսիվ» է արձագանքում և բախումների թիվը զգալիորեն նվազել է։ Հաջորդ գիշերվա ժամը մեկին վեց անձ կանգնեցին հայկական վանքի դարպասի առաջ։ Կեսօրից հետո Իսրայելի պաշտոնական սոցցանցային էջը Լատրունի աբբայության լուսանկարներ հրապարակեց և գովեց երկրի դարավոր քրիստոնեական ավանդույթը։ Պաշտոնական հրապարակման մեջ Լատրունի աբբայությունն էր։ Ոստիկանության տեսագրության մեջ՝ Սրբոց Հակոբյանց դարպասը և դրա առջև կանգնած վեց հոգին։

Ապրիլին արտաքին գործերի նախարարությունը արաբ քրիստոնյա դիվանագետ Ջորջ Դիքի համար ստեղծել էր քրիստոնեական աշխարհի հետ կապերի հատուկ բանագնացի պաշտոն։ Դիքի պաշտոնը դիվանագիտական է։ Օգոստոսի խմբի դպրոցը, յեշիվան, ծնողները կամ կրոնական առաջնորդները հրապարակված նյութերում չեն երևում։ Հայտնի է միայն ոստիկանության քայլը՝ վեց ձերբակալություն։

Դարպասի ցուցանակը երեք լեզվով հայտնում է, թե ում վայրն է։ Սրբոց Հակոբյանց միաբանությունն ու պատրիարքարանը Երուսաղեմի հայկական ներկայության կենտրոնն են։ Հայերը քաղաքի հնագույն քրիստոնեական համայնքներից են։ Վանական համալիրը դարեր շարունակ ապրել է իշխանությունների, պատերազմների և բնակչության փոփոխությունների միջով։ Այդ դուռը պատրիարքարանի կենտրոնական հասցեն է, հոգևորականների աշխատանքի ու բնակության մուտքը։ Դրա վրա թքողը կարող էր չիմանալ ամբողջ պատմությունը։ Ցուցանակից պարզ էր՝ դուռը հայկական և քրիստոնեական հաստատությանն է պատկանում։

Փողոցում հոգևորականը ճանաչելի է հանդերձանքով ու խաչով։ Դուռն ավելի հեշտ թիրախ է։ Այն չի քայլում։ Չի պատասխանում։ Միշտ նույն տեղում է։ 2021-ի երիտասարդը միջնամատ էր ցույց տվել տեսախցիկին։ 2026-ի մայիսի աղջիկները փախել էին, երբ նկատել էին նկարահանումը։ Օգոստոսի խումբը չփախավ։ Քար նետվեց նկարահանող կնոջ ուղղությամբ։

Օգոստոսի 2-ի գործի հրապարակված էջերում գրված է վեց կրոնական հրեա՝ հինգ անչափահաս և մեկ չափահաս։ Անուններ, կազմակերպական կապեր և անձնական բացատրություններ չկան։ Նույն փողոցի հին գործերում հնչել է «անհավատ» բառը, գրանցվել են խմբային թքելու և մեծերի աչքի առաջ կրկնվող արարքներ։ Դրանցից ոչ մեկը դեռ ապացույց չէ օգոստոսի վեց անձանց շարժառիթի մասին։

Տեսագրությունը պահել է նրանց քայլերի հերթը։ Նրանք տեսել էին, թե ինչ դուռ է առջևում։ Մեկը թքել էր, հետո մյուսը։ Նկատել էին հայ կնոջ հեռախոսը։ Հայհոյել էին։ Քար էին նետել։ Դրանց իրավական անունը դեռ գրված չէ։ Հանրությանը հայտնի չեն խմբի հաղորդագրությունները, նախնական խոսակցությունը, ամբողջ երթուղին կամ չափահասի դերը։ Հայտնի չէ նաև՝ քննիչներն այդպիսի նյութեր ունե՞ն։ Պաշտոնական հաղորդագրության վերջին տողը նույնն է՝ քննությունը շարունակվում է։

Տասնհինգօրյա արգելքը կլրանա, եթե դատարանը կամ ոստիկանությունը այն չփոխեն։ Հայոց պատրիարքարանի փողոցը կմնա տեղում։ Քիշլեի բաժանմունքը՝ դիմացը։ «Մաբատ 2000»-ի տեսախցիկը նորից կպահի քարե կամարը իր կադրում։ Դարպասի վերևում հայերեն, արաբերեն և ֆրանսերեն գրված անունը չի փոխվի։ Օգոստոսի 2-ի գործի մեջ առայժմ երկու թիվ կա՝ հինգ անչափահաս, մեկ չափահաս։ Անունների տողը դատարկ է։ Շարժառիթի տողը՝ նույնպես։