Սելին Դիոնի երկրորդ կյանքը

«Տիտանիկի» երգը նա ձայնագրել էր որպես փորձ՝ սև սուրճ խմած և առանց իմանալու, որ հենց այդ կատարումն է մնալու ֆիլմում։ Տարիներ անց սեփական ձայնին այլևս չէր կարող վստահել։ Սելին Դիոնի ճանապարհը Քվեբեկի փոքր տնից հասավ բուժական սեղան, Էյֆելյան աշտարակ և փարիզյան բեմ, որտեղ վերջին երեկոն փակվեց նոր երգով։

24 ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ, 2026, ՍԱՐԳԻՍ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ, YEREVAN ONLINE Mag.-ի ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ ԹՂԹԱԿԻՑ 

2026 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Սելին Դիոնը Նանտերի «Պլենիտյուդ Արենայի» բեմից խոսափողը մեկնեց դահլիճին։ Առաջին երգն էր՝ «Մենք չենք փոխվում»։ Նա արտասվում էր։ Երեսունհինգ հազար մարդ շարունակեց երգը նրա փոխարեն։ Դիոնը խոստովանեց, որ իրեն խոսք էր տվել չլացել։ Խոստումը պահել չկարողացավ։ Վեցուկես տարվա ընդմիջումից հետո սկսվել էր նրա առաջին լիարժեք համերգը։

Դահլիճին երգել տալը նոր բան չէր։ Տարիներ առաջ, երբ ձայնն այլևս չէր ենթարկվում, նա փոխում էր կատարումը։ Երբեմն ձևացնում էր, թե խոսափողը չի աշխատում։ Մարդիկ շարունակում էին երգել, իսկ Դիոնը հասցնում էր համերգը մինչև վերջ։ Դահլիճը չէր իմանում՝ ինչ էր կատարվում բեմում։ 2026-ին հիվանդության անունն արդեն հայտնի էր։ Դիոնը դրա մասին խոսել էր հրապարակավ, իսկ իր մասին ֆիլմում թողել էր նաև ծանր նոպայի տեսարանը։

Խնդիրը սկսվել էր դեռ 2008 թվականին՝ հերթական շրջագայության ժամանակ։ Դիոնի պատմելով՝ ձայնը հանկարծ բարձրանում էր, հետո կծկումը փակում էր այն։ Բժիշկները զննում էին ձայնալարերը և ոչինչ չէին գտնում։ Նա շարունակում էր աշխատել։ Հետո դժվարացավ քայլելը։ Երբեմն ստիպված էր հենվել մոտակա առարկաներին։ Այդ տարիներին նրա անունով նոր համերգներ էին հայտարարվում, նոր ալբոմներ էին լույս տեսնում։ Օրացույցը շարժվում էր առաջ։ Մարմինը՝ ոչ միշտ։

Սելինը տասներկու տարեկան էր, երբ մայրը նրա ձայնագրությունն ուղարկեց Ռենե Անժելիլին։ Քվեբեկի Շարլեման քաղաքում ծնված ընտանիքի տասնչորսերորդ զավակը երգը գրել էր մոր ու եղբոր հետ։ Առաջին հանդիպման ժամանակ երաժշտական գործակալը նրան մատիտ տվեց՝ իբրև խոսափող, և խնդրեց երգել այնպես, կարծես դիմացը լիքը դահլիճ է։ Ավելի ուշ Անժելիլը գրավադրեց իր տունը՝ աղջկա առաջին ալբոմը ֆինանսավորելու համար։

«Տիտանիկի» գլխավոր երգն էլ սկզբում փորձ էր։ Դիոնի պատմելով՝ Ջեյմս Հորների առաջարկած երգը համաձայնել էր պարզապես փորձել։ Սովորաբար ձայնագրությունից առաջ սուրճ չէր խմում․ կոֆեինը ազդում էր ձայնի թրթռոցի վրա։ Այդ օրը վերջնական ձայնագրություն նախատեսված չէր։ Նա սև սուրճ պատվիրեց՝ երկու շաքարով, մտավ ստուդիա և երգեց։ Կատարումը պահեցին։ Հետո դրա վրա ավելացրին նվագախումբը։ Էկրանին նավը խորտակվում էր, իսկ հնչող ձայնը վերցված էր այդ փորձից։

Լաս Վեգասում կյանքն ուրիշ կարգ ուներ։ 2003-ին սկսված մշտական համերգային ծրագիրը թույլ էր տալիս երեկոյան երգել և տուն վերադառնալ։ Դիոնը հետագայում հենց դա էր առանձնացնում՝ երեխաների մոտ վերադառնալու հնարավորությունը։ Հանդիսատեսն էր գալիս իր մոտ։ Հյուրանոցների ու օդանավերի անվերջ հերթափոխից հետո կարելի էր ապրել մեկ քաղաքում և ընտանիք մեծացնել։

Ռենե Անժելիլը՝ նրա գործակալը, ապա ամուսինը, մահացավ 2016 թվականի հունվարի 14-ին։ Հուղարկավորության պատարագը կատարվեց Մոնրեալի նույն տաճարում, որտեղ նրանք ամուսնացել էին։ Նրանք երեք որդի ունեին։ Փետրվարի 23-ին Դիոնը կրկին երգում էր Լաս Վեգասում։ Նա նախկինում էլ էր վերադարձել ընտանեկան դադարներից, ամուսնու բուժումից ու սգից հետո։ Սեփական հիվանդության դեպքում վերադարձի օրը երկար ժամանակ իրենից կախված չէր։

2020 թվականի մարտին համավարակը կանգնեցրեց շրջագայությունը։ Այդ դադարի ընթացքում Դիոնը փորձեց վերջապես հասկանալ, թե ինչու էին տարիներ շարունակ կրկնվում նույն ախտանշանները։ Դրսում նրա անունը դեռ մնում էր համերգային պաստառների վրա։ Պրահայի ելույթը սկզբում նշանակված էր 2020 թվականի մայիսի 21-ին։ Հետո այն տեղափոխվեց 2021-ի մայիսի 24, ապա՝ 2022-ի հունիսի 22, 2023-ի փետրվարի 24 և 2024-ի մարտի 6։ Մեկ համերգ, հինգ ամսաթիվ։ 2023-ի մայիսին վերջինն էլ հանեցին օրացույցից։ Տոմսերի գումարները վերադարձվեցին։

Հիվանդության անունն արդեն հրապարակված էր։ 2022 թվականի դեկտեմբերին Դիոնը հայտարարեց, որ իր մոտ ախտորոշվել է կարկամած մարդու համախտանիշ՝ հազվադեպ նյարդաբանական հիվանդություն, որն առաջացնում է մկանների կարկամություն և ցավոտ սպազմեր։ Դրանց ուժգնությունը փոխվում է։ Հիվանդությունն ամբողջությամբ վերացնող բուժում դեռ չկա։ Բժիշկները փորձում են վերահսկել ախտանշանները։

Դիոնը հետագայում ասաց, որ ախտորոշումն իրեն նույնիսկ ուրախացրել էր։ Տարիներով զգացածը վերջապես անուն ուներ։ Հասկանալի էր՝ ինչի դեմ է աշխատում։ 2023 թվականի մայիսին չեղարկվեցին եվրոպական շրջագայության մնացած քառասուներկու համերգները։ Նա բացատրեց, որ մարդկանց նոր ամսաթվեր խոստանալն այլևս արդար չէ։ Բեմ պետք էր վերադառնալ այն ժամանակ, երբ իսկապես կկարողանար։

2024-ի գարնանը նա իր շաբաթը թվարկում էր մարմնի մասերով՝ ոտնամատներ, ծնկներ, սրունքներ, ձեռքի մատներ, ձայն։ Շաբաթական հինգ օր զբաղվում էր ֆիզիկական ու ձայնային վերականգնմամբ։ Երբ հարցնում էին բեմ վերադառնալու մասին, ամսաթիվ չէր ասում։ «Մարմինս ինձ կասի»։ Նույն զրույցում հիշեցնում էր, որ ունի բժիշկների և բուժման միջոցների հասանելիություն։ Նույն հիվանդությամբ ապրող շատ մարդիկ դա չունեն։

Դիոնը ռեժիսոր Այրին Թեյլորին թույլ տվեց նկարահանել իր առօրյան։ Նա ուզում էր իր պատմությունը պատմել սեփական ձայնով, առանց հերթով խոսող մարդկանց, որոնք կբացատրեին՝ ով է Սելին Դիոնը։ 2024 թվականի հունիսին թողարկված «Ես եմ՝ Սելին Դիոնը» վավերագրական ֆիլմում մնաց այն, ինչ համերգների տարիներին հաջողվել էր թաքցնել։

Մի տեսարանում նա պառկած է բուժական սեղանին։ Սկսվում է ծանր սպազմ։ Մարմինը կարկամում է։ Մասնագետները հետևում են վիճակին, դեղ են տալիս։ Դիոնի դեմքին արցունքներ կան։ Տեսախցիկը չի անջատվում։ Թեյլորը հետագայում պատմեց, որ պատրաստի նյութը դիտելիս Դիոնը խնդրել էր այդ հատվածը չհանել։ Տարիներ շարունակ նա բեմում ծածկել էր իր դժվարությունը։ Տեսարանը մնաց ֆիլմում։

Ֆիլմում նա բացում է նաև կոշիկների տուփերը։ Պահեստում դասավորված են բեմական հագուստը, աքսեսուարները, երեխաների հետ կապված հիշատակները։ Դիոնը հանում է բարձրակրունկ կոշիկը և կատակում, թե որքան համառորեն է փորձել ոտքը հարմարեցնել դրան։ Զրույցի կեսին կարող է հանկարծ երգել։ Մեկ այլ դրվագում լողավազանի մոտ լսում է Մարիա Կալասին։ Թեյլորի տեսախցիկը հեռվում է։ Դիոնը գիշերազգեստով է։ Հնչում է ուրիշի ձայնը։

2024-ի գարնանը նա ասել էր, որ ուզում է նորից տեսնել Էյֆելյան աշտարակը։ Հուլիսի 26-ին աշտարակի պատշգամբից կատարեց Էդիթ Պիաֆի «Սիրո հիմնը»՝ Փարիզի Օլիմպիական խաղերի բացման ավարտին։ Նրա կողքին դաշնակահար Սքոթ Փրայսն էր։

Փրայսը հետո պատմեց նախորդ գիշերվա փորձի մասին։ Նրանք աշխատել էին մինչև ժամը երկուսը՝ հորդառատ անձրևի տակ։ Դաշնակահարը ամիսներ առաջ գիտեր, որ այդ ելույթը նախատեսվում է, բայց ամեն ինչ կախված էր Դիոնի առողջությունից։ Նրա խոսքով՝ անձրևը դադարել էր հենց ելույթից առաջ։ Երգից հետո նրանք գրկախառնվել էին։ Մի քանի օր անց Փրայսն արդեն խոսում էր հաջորդ անորոշության մասին՝ կկարողանա՞ արդյոք Դիոնը ամբողջական համերգներ տալ։

2026 թվականի մարտի 30-ին՝ իր հիսունութերորդ տարեդարձին, Դիոնը հայտարարեց Փարիզ վերադառնալու մասին։ Ասաց, որ իրեն լավ ու ուժեղ է զգում, ոգևորված է և մի փոքր հուզված։ Սկզբում հայտարարվեց տասը համերգ։ Հետո ծրագիրը երկարացվեց մինչև տասնվեցը։

Սեպտեմբերին նրա կողքին կրկին Փրայսն էր, նաև երաժիշտներ, լարային քառյակ և տասնվեց հոգանոց երգչախումբ։ Ծրագրում ֆրանսերեն երգերին հաջորդում էին անգլերենները։ Հնչում էին հին երգերը։ Դրանց բարձր նոտաները հանդիսատեսը տասնամյակներով անգիր գիտեր։ Այդ ընթացքում Դիոնը նոր երգեր էլ էր ձայնագրել։ Ապրիլին լույս էր տեսել Ժան-Ժակ Գոլդմանի գրած «Պարենք»-ը։ Հուլիսին՝ երգահան Իկարի «Բարև, ներողություն, շնորհակալություն»-ը։

Հոկտեմբերի 17-ին ավարտվեց տասնվեց համերգի շարքը։ Բոլոր երեկոների տոմսերը վաճառվել էին։ Դիոնը հանդիսատեսին տվեց հաջորդ հանդիպման ամսաթիվը․ 2027 թվականի մայիսի 8-ից 29-ը նախատեսված էր ևս տասը ելույթ։

Վերջին երեկոյի հավելյալ երգերի ժամանակ նա բեմ եկավ ջինսով, ոսկեգույն գոտիով ու սև պիջակով։ Երգեց «Միայնակ»-ը, հետո՝ «Որ դու ինձ կրկին սիրես»-ը։ Ապա առաջին անգամ բեմում կատարեց «Բարև, ներողություն, շնորհակալություն»-ը։ Ժամը 23:06-ին դահլիճի լույսերը վառվեցին։